Grijnsjournalistiek en cynische klootzakken

Peter Vandermeersch slaat in zijn commentaarstuk in de De Standaard van vandaag een soort mea culpa. Aangestuurd en wakker geschud door een analyse van Geert Buelens in zijn eigen krant roept hij zijn collega's op om voortaan iets minder aan 'grijnsjournalistiek' te doen. Minder focussen op het negatieve, minder afbreken, minder kritiek geven. En een beetje minder cynisch zijn.

Terwijl ik nog aan het nadenken ben over wat hij allemaal schrijft blader ik door tot aan p.12. En wat zie ik daar? Een Jaaroverzicht voor 2010, met als ondertitel: 'Hoe overleven we 2010?' . En wat lees ik daar? Een briljant geschreven stuk van Marc Reynebeau waarin hij de grijnsjournalistiek tot in het uiterste beoefent.

Laat journalisten toch hun cynische grijns behouden. Zolang dat resulteert in fantastische lectuur is er toch niks mis? Want als je cynische humor verbiedt blijven er alleen nog cynische klootzakken over. Toch?

De comebacks van het jaar

Er zijn al genoeg eindejaarslijstjes, ik weet het. Heel even overwoog ik een lijstje van de idiootste eindejaarslijstjes van het jaar, maar dat zou te lang geworden zijn.


En dus is een overzicht geworden van wat volgens mij dé trend van het afgelopen jaar was: de comeback. Want laten we eerlijk zijn: er is in 2009 maar één ding zo terug van weggeweest als de comeback.

- de strafste comeback van het jaar: Kim Clijsters (of stelt het vrouwentennis echt zo weinig voor als Hans Vandeweghe altijd beweert?)

- de langst aangekondigde comeback van het jaar: Das Pop (het woord eindelijk was nog nooit zo op zijn plaats)

- de meest gastronomische comeback van het jaar: de pastinaak (vanuit de onderste laag van de schrale winterse groentenmand tot op het feestelijk bord van de kersthoofdschotel)

- meest verrassende comeback van het jaar: de achterwaartse indexsprong (de vakbonden zijn een beetje hun kluts kwijt, hebben ze daar nu zo lang voor gevochten?)

- genantste comeback van het jaar: Wilfried Martens (niet voor hem maar wel voor wie hem nodig had)

- meest op de valreep comeback van het jaar: mijn schrijnwerker (op de allerlaatste dag van het jaar toch nog komen opdagen voor een klusje dat in april was afgesproken is straf)

- kortste comeback van het jaar: de Rode Duivels (even was er weer hoop, ik denk voor 48uur of zo. Ben gelukkig al vergeten wanneer dat ook alweer was)

- meest mislukte comeback van het jaar: Whitney Houston (heb pas vandaag ontdekt dat ze dit jaar een comeback heeft gemaakt)

- meest taalkundige comeback van het jaar: het woord decennium (dat was toch al zeker van 10 jaar geleden)

- meest vals gespeelde comeback van het jaar: Michael Jackson (volgend jaar zal het niet meer waar zijn)

- meest persoonlijke comeback van het jaar: mijn persoonlijke geluk (het is bijna niet te geloven)

Moge 2009 snel terugkomen!

Zonde van de Zendtijd - seizoen2

In deze koude dagen wil ik jullie graag warm maken voor het tweede seizoen van Zonde van de Zendtijd. Ongecensureerd.



Vanaf 4 januari elke maandag op Canvas, na Ter Zake en zolang de voorraad strekt. Doe er je voordeel mee.

Open brief aan Geert Lambert

Geachte heer Lambert,
Beste Geert,

ik hoorde en las deze week dat je aan het praten bent met de Wouter Van Besien en zijn collega's van Groen!. Het bericht kwam niet echt als een verrassing. Die bril van jou moest na al die jaren uiteindelijk wel eens kleur bekennen.
Ik stem al zo lang ik mag en moet op de groenen. Eerst Agalev, dan A.GA.L.E.V. en later Groen! Dat was niet altijd met volle overtuiging. De groenen hebben een hoop dingen in hun partijprogramma staan waar ik kippevel van krijg en ze communiceren af en toe op een manier dat je denkt dat ze er vooral geen kiezers bij willen. Bovendien loopt op zo'n groen partijcongres een pak volk rond waar ik in de verste verte niks mee te maken wil hebben en dat uitroepteken blijft onwaarschijnlijk belachelijk. Maar toch, er was in mijn ogen geen enkele andere partij die mijn stem meer verdiende dan die met het groene logo.
Ik zeg wel degelijk: geen andere partij. Er waren af en toe wel individuen uit andere partijen die er in slaagden om mij - wanneer de stemplicht oorverdovend riep - te doen twijfelen. Jij was zo iemand.
Het begon toen je ondervoorzitter was van de Volksunie. Als ik mij goed herinner was dat in een soort duobaan met Fons Borginon. Jullie waren toen aangesteld als een koppel vredesduiven om de oorlog tussen Geert Bourgeois en Bert Anciaux te stoppen. Een opdracht waar zelfs Jason en zijn Argonauten destijds voor zouden gepast hebben. Toch slaagde je er toen al in om mijn aandacht te trekken, op een positieve manier, voor alle duidelijkheid. En het was door iets anders dan een groene bril en een rond postuur. Maar stemmen op de Volksunie? Dat was geen brug maar minstens zes Lange Wappers te ver.
Je hebt de Volksunie niet kunnen redden. Als je nu ziet hoe ver je ideologisch van Bourgeois en co afstaat is dat heel begrijpelijk. Je stond dan maar noodgedwongen mee aan de wieg van Spirit, een partij die het begrip links-liberaal in de Vlaamse politiek probeerde te introduceren. Het was, laat ons zeggen, een interessant experiment. Helaas niet interessant genoeg om mijn stem te verdienen. Je was ook voorzitter van Spirit toen dat op zijn beurt verbrokkelde. In tegenstelling tot vele andere partijgenoten koos je voor de moeilijkste weg: een eigen nieuwe partij. Ik hou van koppigaards, naar het schijnt heeft dat met eigenliefde te maken, maar laten we daar vooral niet over uitweiden. Ik heb - en had - soms ook de neiging om te stemmen op koppigaards. Maar niet op koppigaards die een partij beginnen waarvan op voorhand geweten is dat ze kiesdrempel niet haalt. Daarvoor is mijn stem me te dierbaar. Voor zover ik weet was je de eerste en meteen ook enige en laatste voorzitter van de SLP.

En zo komt het dus dat ik meer dan 10 jaar lang bijzonder veel sympathie, respect en waardering voor jou heb gehad maar nooit op jou heb gestemd.
Maak dus maar snel die overstap naar Groen! Dat je van een koppigaard in een opportunist bent veranderd zijn we bij de volgende verkiezing al lang vergeten. Maak die overstap zo snel mogelijk. Doe het voor jezelf, doe het voor Groen! en doe het voor mij. Zodat ik nooit meer hoef te twijfelen. Ik beloof je zelfs nu al mijn stem. Maar dan moet jij ook één ding beloven: dat je nooit voorzitter wordt.

met vriendschappelijke groeten,

henkdecorte


UPDATE 20dec: dankjewel Geert. En denk aan je belofte.

Ongestelde vragen (9)

• Waarom slaan conga-spelers tijdens het roffelen altijd hun hoofd naar achteren en drummers niet?
• Waarom is er bijna geen nieuws over het ontslag van VRT-manager Isabelle Baele te vinden?
• Twijfelt er iemand aan dat Bruno Wyndaele binnenkort De Slimste Mens wint?
• Hoe komt het dat ik de pastinaak op mijn bord van daarnet zo lekker vond?
• Waarom lees ik overal dat het einde van 'Les Barons' zo tegenvalt?
• Wat moet je antwoorden als mensen vragen wat het nut is van twitteren?
• Wanneer horen we eens een nieuwsbericht zonder hoofdpunten?
• Zouden er onder de Lotto-spelers ook mensen zitten die statistiek gekregen hebben op school?

Gratis therapie

Hopla! Twee therapeutische sessies binnen de 48uur heb ik er opzitten.


Ik heb nog nooit in mijn leven een voet binnengezet bij een psycholoog of een psychiater, tenminste nog niet als ik zelf het onderwerp van de therapie betrof. En neen, ook nu kwam er geen professionele zielenknijper aan te pas.

Neen, twee mensen die ik doodgraag zie hebben me onafhankelijk van elkaar een therapeutische sessie cadeau gedaan. Ongevraagd, maar blijkbaar uit een soort van bekommernis.
En onafhankelijk van elkaar vertelden ze mij exact hetzelfde. Dat zou een mens aan het denken moeten zetten, dacht ik zo.


Twee gratis therapeutische sessies, zomaar. En kijk, het werkt al een beetje. Ik denk al na over over hun woorden. Dus, wie weet, binnenkort een geheel nieuwe henkdecorte! Stel je voor.


Alhoewel, er zullen misschien nog wat sessies moeten volgen, want zoals het een beginnend therapie-patiënt betaamt kamp ik nog met een bijzonder hardnekkige ontkenningsdrang. Ik geloof nog niet echt dat ik een probleem héb, volgens mij is het meer een kwestie van perceptie.

• Het is niet omdat mensen dénken dat ik me slecht voel dat dat ook het geval is.
• Het is niet omdat ik al eens twijfel over iets dat ik bang ben om te kiezen.
• Het is niet omdat ik van cynische humor hou dat ik een cynicus ben. (die heb ik van onze nieuwe Europese president geleend, ik beken)
• Het is niet omdat ik al eens een steen naar de televisie of de radio wil gooien dat ik dat ook echt doe.
• Het is niet omdat ik een donker kantje heb dat ik de lichte kant van het leven niet meer zie.
• Het is niet omdat ik me soms een Woody Allen-personage voel dat ik daar de humor niet meer van in zie.
• Het is niet omdat ik af en toe mijn gedacht zeg dat jullie dat ook serieus moeten nemen, ik doe dat zélf niet eens.

Maar kom, laat die derde sessie maar komen.

Hoe zou het eigenlijk zijn met....?

- Ronny Baudewijn, de Vlaamse advocaat van Marc Dutroux?

Niet zo goed, zo blijkt. Hij is nog steeds advocaat maar heeft een emotionele deuk overgehouden aan het proces Dutroux. Hij wil nooit meer pleiten in een zaak waar minderjarige slachtoffers bij betrokken zijn. Of is dat net wél goed? Moeilijke.
Hoe zou het trouwens zijn met Marc Dutroux?

- Ratko Svilar, vaste doelman van Royal Antwerp F.C., toen dat nog succesvol kon zijn in het Europese voetbal?

Heel slecht. Heeft al meer in de gevangenis gezeten dan normale mensen tijdens een spelletje Monopoly en is een tijdje geleden bijna omgekomen bij een woningbrand. Ziet er gelukkig nog altijd meer als een Indiaan uit dan als een Serviër.
Hoe zou het trouwens zijn met Marc Van Der Linden, zijn collega, zowel op als naast het veld?

- Paul Staes, ooit kopstuk bij Agalev, later senator voor de CD&V?

Bewees dat rechtvaardigheid bestaat door zijn zetel na de dioxinecrisis te verliezen aan een Agalev'er. Liep daarna nog een keertje over naar de VLD.
Redelijk goed zo blijkt. Hij is uit de nationale politiek gestapt maar heeft zijn oude idealen teruggevonden in een of ander buurtcomité dat de voorkempen probeert te redden. Is daarvoor in Schoten zelfs bekroond als erfgoedstuk. Was de allereerste mens die die prijs kreeg, trouwens. Hij ziet er ook nog altijd uit als een Agalev'er.
Hou zou het trouwens zijn met Johan Van Hecke, de man die hem uit Agalev lulde?

- Joeri Fransen, winnaar van Idool 2004?

Goed, zo bleek daarstraks aan de telefoon van collega E.. Veel minder goed met zijn muzikale carrière, wegens niet meer bestaande. Op zijn myspace-pagina dateert het laatste bericht van bijna een jaar geleden. Iemand vraagt 'm hoe het met 'm gaat?
Helaas durfde E. niet te vragen wat hij tegenwoordig doet. Toch jammer, want iemand die in Idool nummers van Bruce Cockburn, Rory Block en Pearl Jam zong en af en toe een spreekwoordelijke middenvinger opstak aan VTM en Bart Brusseleers verdiende eigenlijk meer. Hoe zou het trouwens zijn met Bart Brusseleers?

- Reginald Moreels, ooit directeur van Artsen zonder Grenzen, België?

Naaar eigen zeggen goed. Na een blitzbezoek aan de Belgische nationale politiek, met als hoogtepunt een ministerportefeuille, werkte hij even als spoedarts in een Hals ziekenhuis. Tot hij zelf op de spoed moest worden opgenomen als gevolg van anorectische en andere psychologische problemen. Switchte tussendoor nog een paar keer van de CD&V naar de VLD en weer terug. Volgens de laatste berichten doet hij nu aan ontwikkelingshulp in Burundi.
Hoe zou het trouwens zijn met zijn anorexia?

Ik vroeg het mij gewoon af.
Met mij alles goed, dankuwel.

De schuld van Wilco en filletk

Ben daarnet overstag gegaan. Ik zit nog niet op Facebook, zoals nu ook Sam overweegt, maar ik heb wel al een Twitter-account aangemaakt.

Dat komt omdat omdat filletk via twitter liet weten jaloers te zijn op alle Nederlanders die in Paradiso naar Wilco kunnen gaan kijken. Ik wilde daarop reageren. En - in tegenstelling tot bvb bij deze blog - kun je niet reageren als je niet zelf een account hebt. De truken van de foor, heet zoiets.

Dus: account aangemaakt. Want ik wilde écht reageren. Wilco is namelijk een overroepen groepje. Ik heb recht van spreken, want ik ben vorige week zélf gaan kijken in de AB. Ik hoorde bij momenten straffe songs, een bloedmooie stem van Jeff Tweedy, hemelse samenzang die mij aan Crowded House deed denken en straffe Eaglesiaanse gitaarpartijen (bvb tijdens Impossible Germany) maar ik hoorde helaas ook veel te veel geforceerde breaks, te strak ingestudeerde vreemde outro's, veel te veel rechttoe-rechtaan Amerikaanse Springsteen-rock en vooral: er stonden minstens twee muzikanten te veel op het podium, met name de volledige linkerkant. Twee muzikanten die erin slaagden om alle mooie en noodzakelijke gaten in de songs vol te plamuren met een extra gitaarmuur of een laagje plastieken synths. Bwah!

Een van de mooiste momenten van het concert was het begin van Jesus etc. Tweedy vraagt het publiek om te zingen. De hele zaal zingt heel mooi de volledige tekst, Tweedy begeleidt op gitaar en geniet. De zaal zong bewonderenswaardig juist. En dan gebeurt het: middenin dat zalige moment slaagt de toetsenist erin om een kompleet overbodige laag strijkers-uit-een-doosje te produceren. Zijn 'accentje' overstemde zelfs de samenzang uit de zaal. Wég kippevel. Dankuwel mijnheer de multi-instrumentalist.

Neen, ik begrijp de liefde van vele melomanen voor Wilco niet helemaal. Maar goed, het zal wel aan mij liggen.

Soit, alleen maar om dat ook aan filletk te kunnen zeggen heb ik me dus geaccounted (bestaat dat?) op Twitter. Koen is een zware Twitter-addict. Hij heeft er zelfs zijn ooit zo lezenswaardige blog voor verwaarloosd. Als met de mijne nu hetzelfde gebeurt weet u meteen wiens schuld het is.

Hier, geniet én huiver (vanaf 3'09") mee met Jesus Etc.:

.

De ene procedurefout is de andere niet

Ergens klopt er iets niet.

Een tennismeisje is nooit betrapt op doping, heeft ook nooit een dopingcontrole gemist maar heeft wél een paar ernstige administratieve blunders gemaakt. Ze is vergeten in te vullen waar ze was. Het resultaat: een volledig jaar geschorst, en dan mag ze nog van geluk spreken, ze had ook twee jaar kunnen krijgen.

Een paar maand geleden. Een cannabisboer wordt op heterdaad betrapt, opgepakt en twee dagen later opnieuw losgelaten omdat een onderzoeksrechter vergeten is om ergens in een vakje in te vullen van welk misdrijf de cannabisboer verdacht wordt. Ondertussen woont hij opnieuw in zijn drugsboerderij en is alles vergeten.


Ik weet wel dat de rechten van de verdediging belangrijk zijn. Ze zijn de basis van een rechtsysteem dat het waard is rechtsysteem genoemd te worden. Ik durf ook niet zeggen dat Yanina Wickmayer nog nooit iets geslikt, gespoten of intraveneus toegediend heeft gekregen. Het zou naief zijn te denken dat sportiviteit de basis is van de hedendaagse topsport.

En ja, regels zijn regels. Zonder regels geen rechtstaat en geen sport.


Maar toch klopt hier iets niet.





.

Er zijn geen zekerheden meer

Waar zijn die mannen en vrouwen die altijd zo overtuigd waren van hun grote gelijk? Het lijkt wel of ze een voor een sneuvelen. Waar moet het naartoe als de wereld plots vergeven is van twijfelaars zoals ik?

Wacht, ik zet de instortende zekerheden van de voorbije dagen even op een rij:

- Luckas Vander Taelen heeft plots het minder groene licht gezien en heeft het nu opeens over een gebrek aan normen en waarden bij de jonge Maghrebijnen in zijn Brussel. Ik wacht wel nog op een soort canon van de normen en waarden waar hij aan denkt. Mijn normen en waarden zijn namelijk nogal verschillend van die van mijn racistische buurman, mijn belastingontduikende dorpsgenoten en mijn bekrompen katholieke natiegenoten. We kunnen dat soort dingen maar beter goed afspreken.

- Jacky Mathijssen slaat bij zijn aantreden als nieuwe trainer van Lokeren een soort mea culpa en belooft om nooit meer die arrogante zak te zijn die hij jaren aan een stuk heeft gespeeld. Hij voegt er fijntjes aan toe "want dat was niet de echte Jacky Matthijsen".

- Siegfried Bracke wordt plots een aanhanger van wat hij zelf op de radio vanochtend slow journalism noemde. Het moet niet altijd kort en snedig en simpel en met oneliners van 16 seconden zijn. Sinds vandaag mag het opnieuw uitgebreid en traag. Meer nog, het mag plots weer met inhoud en diepgang. Volgens Siegfried kan diepgang namelijk ook verhelderend zijn. Dat Jef Lambrecht dat in zijn laatste week op de VRT nog mag meemaken! En dat Bracke voor zijn nieuwe ei meer promo-minuten op Radio1 gekregen heeft dan de de gemiddelde partijvoorzitter bij de laatste verkiezingen zullen we maar door de vingers zien.

- Paul De Grauwe, de economieprofessor die er een halve eeuw van overtuigd was dat blauw niet donker genoeg kon zijn heeft in De Standaard gemeld dat hij bekeerd is. De professor heeft ontdekt dat de vrije markt toch niet alles oplost, wel integendeel. Proficiat professor, een mens is nooit te oud om te leren, al is het jammer dat u daarvoor de dure boeken van J.M Keynes nodig had.

- De herhalingen op Canvas zijn pijnlijk eerlijk: Alles Kan Beter is niét het geniale humorprogramma dat men mij 10 jaar lang heeft willen doen geloven. Deze herhalingen bewijzen vooral dat dat de combinatie van het uitbrengen van compilaties op DVD en het verstrijken van de tijd ons geheugen geen goed doen.

Kijk, in deze tijden van instortende zekerheden ben ik blij dat Jean-Pierre Van Rossem nog eens in zijn oude gewoonten vervalt. Van Rossem heeft ambras met zijn uitgever en is dus niet welkom op de Boekenbeurs. Leve Jean-Pierre Van Rossem! Weg met de twijfelaars zoals ik!