zouden we dat wel doen?

Te laat

2011-09-05T14:51:00.000+02:00

Dag Sam,

Ik lees net dat dat Humo-hoofdredacteurschap niks voor jou was.
Mijn eerste reactie was: “idioot”. Dat was niet tegen jou , wel tegen mezelf.
Al een paar maanden zat ik te broeden op een mailtje naar jou. Ik wilde je iets laten weten.

Kortweg kwam het hierop neer:
1. Vroeger las ik Humo van voor naar achter, en weer terug.
2. De laatste jaren was mijn enthousiasme voor Humo fel verminderd. Ik kocht ‘m zelfs niet meer.
3. Sinds een goed jaar vond ik ‘m weer veel beter worden. Ik keek er op dinsdag zelfs opnieuw naar uit.

En dan zou ik ook allerlei positiefs geschreven hebben over RV, Jeroen Maris, interessante stukken en vernieuwing en zo. Misschien zelfs iets positiefs over strips en diversiteit in tekenaars en zo, stel je voor!

Maar nu heeft dat natuurlijk geen zin meer. Alsof ik op paasmaandag om 11u ’s avonds met overrijpe vijgen langskom.

Zouden we dat wel verder doen?

2010-09-14T09:37:00.013+02:00

Het is ondertussen bijna 4 jaar geleden. In een lichte vlaag van zinsverbijstering besloot ik toen om mijn eigen achteraf-kamertje in het grote www-huis in te richten. Een eigen blog zou het worden, want dat was toen hip.

In die tijd was ik iemand die wel eens durfde te discussiëren met vrienden, collega's en soms ook complete vreemden. Waarover? Over alles en nog wat, zo was ik, zo ben ik nog steeds.

Ik was toen ook iemand die van zichzelf dacht dat hij wel iets lezenswaardig kon schrijven, iets waar andere lezers dan de schrijver zélf iets aan konden hebben. Door ze te doen lachen, door ze te ontroeren, door ze te laten nadenken. Kortom: de dingen die ik zelf ook wil ervaren als ik het werk lees van anderen. Er zijn wel meer momenten geweest in mijn leven dat ik dacht dat ik iets beluister-, bekijkens- of lezenswaardigs kon produceren. Soms had ik gelijk, soms ook niet. In het geval van deze blog weet ik nog steeds niet goed of ik gelijk had.

Ik was toen iemand die ook veel vrije tijd had. Het huis was - min of meer - afgewerkt, de tuin was niet te groot, de meisjes werden groter en ik had het talent om verplicht familiebezoek tot een minimum te beperken.

Een blog dus. Al was dat niet evident. Het allereerste bericht was wat dat betreft al meteen overduidelijk: er was meer twijfel aan voorafgegaan dan aan het eerste excuus-bericht van de Vlaamse bisschoppenconferentie.

Het duurde even voor ik lezers had, het duurde nog langer voor iemand uit mijn eigen omgeving wist dat ik een blog bijhield. En dan duurde het plots niet meer zo lang voor er plots rel en nationale media-aandacht was. Enfin, een mini-relletje en een heel klein beetje media-aandacht. Maar toch, vanaf dat moment werd ik aangesproken over deze blog. Vanaf dat moment kwamen ook de vragen: Waarom schrijf je over die dingen? Waarom doe je dat? Is dat wel slim? Als ik heel eerlijk was moest ik op die laatste vraag "neen" antwoorden. Toch bleef ik doorschrijven.

Tot een goed jaar geleden. Er was ondertussen een en ander gebeurd. Vooral in mijn privé-leven. Vrije tijd was ineens minder evident. Het huis was plots niet meer zo afgewerkt, de tuin was plots 22 keer zo groot en meisjes werden plots 8 jaar jonger. En hoewel mijn talent om familiebezoek te vermijden intact was gebleven kwam het zo toch dat de blog stilaan op een ex-blog begon te lijken. Af en toe was er nog even een schijnmanoevre of een kortstondige opflakkering , maar de concurrentie van die andere internet-hype waar ik me heb door laten vangen werd té groot.

En dus kwamen de twijfels: heeft het nog zin? Het leven wél, maar een blog over dat leven? Zouden we dat wel voortzetten? De twijfel werd een beslissing, niét doordat ik zelf de knoop doorhakte, dat zou al te gek zijn. Neen, het waren de aanhoudende, weliswaar goedbedoelde, plagerijen van K. die de doorslag gaven. En dus is dit de allerlaatste zin van Zouden we dat wel doen?

Ongestelde vragen - deel zoveel +1

2010-05-05T11:07:00.003+02:00

Als de N-VA de grootste partij wordt, zoals hier voorspeld wordt, en de Vlaamse eisen nog harder worden verdedigd dan JL Dehaene heeft gedaan, gaat dat onderhandelen dan plots vlotter verlopen?

Wie komt er mee op het bakkes kloppen van de Radio1-luisteraar die Stairway to heaven het beste lied aller tijden vindt?

Wat doet het met het ego van Siegfried Bracke dat hij niet eens op zichzelf kan stemmen?

Zo'n vette vis als Siegfried Bracke binnenhalen, heeft dat ook iets met Omega3 te maken?

Waarom roept Stijn Meuris luidop dat hij weigert te gaan stemmen om dan overal nog veel luider te gaan roepen dat hij niet oproept om niet te gaan stemmen?

Hoe bepaal je vooraf of een concertticket zijn 80 euro waard is of niet?

Waarom snapt niemand dat als je echt iets wilt zien veranderen in dit land dat je dan voor een écht alternatief moet kiezen, met politici die wél onze stem waard zijn, zoals bvb die en deze.

Moet er een derde reeks van Zonde van de Zendtijd komen?

Hoe komt het dat iemand die absoluut geen aanleg voor verslavingen heeft toch licht addictioneel gedrag vertoont sinds hij dit ontdekt heeft.

Waarom val ik altijd in slaap tijdens - het nochtans niet oninteressante - Phara en blijf ik daarna toch nog uren probleemloos klaarwakker voor dingen als dit?

Waarom zegt men - zéér ten onrechte - dat gras zien groeien saai is?

Ongestelde vragen - deel zoveel

2010-03-21T17:32:00.004+01:00

Waarom speelden ze vroeger nooit 'Where is my mind?' van de Pixies in de kleedruimte van het zwembad? En waarom nu wel?
Waarom zeggen ze in het radionieuws "een handvol democraten twijfelen nog..." als 'een handvol' toch duidelijk enkelvoud is?
Waarom droom ik al van de zomer als de lente nog maar net begonnen is?
Hoe komt het dat ik het wielrennen niet meer interessant genoeg vind om er een halve weekenddag aan op te offeren?
Waarom ben ik nu pas te weten gekomen dat Rick De Leeuw zelfs van nature niet zwartharig was? Blond begot!
Hoe kom je te weten wat een puber écht denkt als hij zegt dat er niks scheelt?
Wat is er relevant aan het 'nieuws' dat een 17-jarige jongen sterft onder een balk?
Zijn er nog mensen, buiten mijn lief en ik, die geen tattoo hebben?
Wanneer nodigt men op de radio eens een 'allochtoon' uit zonder dat het over dat 'allochtoon zijn' moet gaan?
Waarom verkoopt men in natuurwinkel 't Rozemarijntje worteltjes in blik?
Waarom rekent een notaris nog eens dossierkosten aan bovenop de 'notariskosten'?
Hoeveel procent van de mensen die via de website van Radio1 voor de Gouden Uil stemmen zouden ook écht allevijf de genomineerde boeken gelezen hebben?

En waarom stelt niemand zich daar vragen bij?

Doodzonde van de allerbeste zendtijd

2010-02-26T11:26:00.011+01:00

Seizoen 2 van Zonde van de zendtijd zit erop. De kijkcijfers waren zo mogelijks nog grappiger dan het programma (mopke geleend van Bert G. , dankuwel daarvoor).

Mogen meewerken aan een programma op Canvas dat elke week meer dan een half miljoen kijkers haalt is plezant, ik moet daar niet onnozel over doen. Er heerste tijdens de laatste weken een soort euforie op de redactie die bijzonder welkom was, al was het maar voor de extra energie die het opleverde. En toch, ik zou mezelf niet zijn als ik bij dat kijkcijfersucces geen bedenkingen had.

Een wetenschappelijk bewijs heb ik niet, maar mijn buik vertelt mij dat we vooral veel kijkers hebben gehaald die anders nooit naar Canvas kijken. Onder hen veel mensen die - als ze niet naar Zonde van de Zendtijd kijken ook lachen met - ik zeg maar wat - de jury in De Slimste Mens en de off voice van Peter Van Asbroeck in KomenEten!.
Als je in een humor-programma op Canvas de humor laat evolueren richting FC De Kampioenen, Geert Hoste en - ik ben nu toch bezig - Sketch-Up zou het wel héél erg zijn als er niet meer mensen naar keken dan gemiddeld op Canvas. De kijkers die genoten en genieten van dingen als 'Extras', 'Green Wing' of - waarom ook niet - 'Kijk 'ns op de doos' zullen af en toe ook gelachen hebben met Zonde vd Zendtijd, maar wellicht iets minder luid.

Heel vaak lieten we ons in de eindmontage leiden door het volume van de studiolach. Op zich lijkt het logisch dat je de kwaliteit van een mop afmeet aan de kwantiteit van de lachers. Lijkt, niet is. Als Geert Hoste opkomt en gewoon 'Michel Daerden' zegt, lacht heel de zaal luidop. Is dat daarom een goede grap? Of een sterk idee? Volgens mij niet. Maar het levert dus wél een luide lach op.
Wekenlang heb ik - samen met Henk, Bert en de rest van de redactie, maar ik wellicht nog het meest - geworsteld met het evenwicht tussen die luide lach en de humor die net iets subtieler was. De beste items waren die waar dat evenwicht goed zat: goede ideeën die zo waren uitgewerkt dat je hier en daar ook nog eens luidop kon lachen. Filmpjes waar je met je dochter van 11 naar kijkt en waar je allebei mee lacht, zij het op een andere manier, om andere redenen en op verschillende momenten. De 'Kookmusical', de politici die in de war geraken als de reporter van 'neen' schudt, de 'Wonder Push Fat Illusion' en de 'Win your Life' waren daar mooie voorbeelden van.

Soms was het slappe koord van de humor moeilijker te bewandelen. Dan helde de balans voor mij nét iets te veel door naar de verkeerde kant.
Dat er in de eindmontage af en toe items sneuvelden die ik zelf heel goed vond, daar kon ik mee leven. Meer last had ik van de grappen die diezelfde eindmontage wél haalden omdàt er in de studio keihard gelachen werd, maar waarvan ik soms ineenkromp van plaatsvervangende schaamte. Een woordspeling die zo flauw was dat ze op haar eentje verantwoordelijk was voor het tekort aan strooizout, een puberale grap die scoorde omdat het woord 'aambei' erin kwam of omdat we een gigantische lul toonden. Hard gelachen in de studio, dat wel. Een keihard argument helaas ook, ja.
Humor is niet altijd om mee te lachen en iets waar je mee lacht is niet altijd humor, zoiets zeker?

Nu maandag zendt Canvas het beste van seizoen 2 uit. De samenstelling van de compilatie is gebeurd op een zeer democratische manier: elke redactie- en productiemedewerker mocht zijn of haar Top10 lijstje samenstellen. De items die het vaakst werden aangevinkt hebben de compilatie gehaald.
De compilatie verschilt grondig van mijn persoonlijke Top10, dat mag niemand verbazen. Geen 'Neen schudden', geen 'Tax on web', geen 'Sport op Ketnet'. Zelfs geen 'Martine Tanghe'. Mag ik jullie daarom op deze blog mijn allergrootste favoriet van het afgelopen seizoen aanbieden? Het gaat om een filmpje dat zelfs maar gedeeltelijk is uitgezonden. Bert Gabriëls doet zich voor als journalist van de VRT-nieuwsdienst en interviewt OpenVLD-kamerlid Bart Tommelein zoals hij dat geleerd zou kunnen hebben van Martine Tanghe: met nét iets te veel vragen tegelijkertijd. In de uitzending is slechts een klein fragmentje getoond van dat interview. Op deze blog hoeven de darlings niet gekilled te worden en dus krijg je de hele opname te zien. Bert stelt een hoop vragen op een hoopje, Tommelein blijft bloedernstig antwoorden en dat meer dan 4 minuten lang! Voor mij het absolute hoogtepunt van seizoen 2, relevant, subtiel én met luide lach op de koop toe. Allez, van mij dan toch.

En voor wie alweer het slechtste van mij denkt: ik ben trots dat ik aan Zonde van de Zendtijd heb kunnen en mogen meewerken en de compilatie van maandag is absoluut geen zonde van de kostbare zendtijd. Dat record van Alles kan Beter moet eraan! Want: Alles kan beter, zelfs de kijkcijfers van Zonde van de Zendtijd.

Grijnsjournalistiek en cynische klootzakken

2010-01-02T17:58:00.004+01:00

Peter Vandermeersch slaat in zijn commentaarstuk in de De Standaard van vandaag een soort mea culpa. Aangestuurd en wakker geschud door een analyse van Geert Buelens in zijn eigen krant roept hij zijn collega's op om voortaan iets minder aan 'grijnsjournalistiek' te doen. Minder focussen op het negatieve, minder afbreken, minder kritiek geven. En een beetje minder cynisch zijn.

Terwijl ik nog aan het nadenken ben over wat hij allemaal schrijft blader ik door tot aan p.12. En wat zie ik daar? Een Jaaroverzicht voor 2010, met als ondertitel: 'Hoe overleven we 2010?' . En wat lees ik daar? Een briljant geschreven stuk van Marc Reynebeau waarin hij de grijnsjournalistiek tot in het uiterste beoefent.

Laat journalisten toch hun cynische grijns behouden. Zolang dat resulteert in fantastische lectuur is er toch niks mis? Want als je cynische humor verbiedt blijven er alleen nog cynische klootzakken over. Toch?

De comebacks van het jaar

2009-12-31T10:00:00.008+01:00

Er zijn al genoeg eindejaarslijstjes, ik weet het. Heel even overwoog ik een lijstje van de idiootste eindejaarslijstjes van het jaar, maar dat zou te lang geworden zijn.

En dus is een overzicht geworden van wat volgens mij dé trend van het afgelopen jaar was: de comeback. Want laten we eerlijk zijn: er is in 2009 maar één ding zo terug van weggeweest als de comeback.

- de strafste comeback van het jaar: Kim Clijsters (of stelt het vrouwentennis echt zo weinig voor als Hans Vandeweghe altijd beweert?)

- de langst aangekondigde comeback van het jaar: Das Pop (het woord eindelijk was nog nooit zo op zijn plaats)

- de meest gastronomische comeback van het jaar: de pastinaak (vanuit de onderste laag van de schrale winterse groentenmand tot op het feestelijk bord van de kersthoofdschotel)

- meest verrassende comeback van het jaar: de achterwaartse indexsprong (de vakbonden zijn een beetje hun kluts kwijt, hebben ze daar nu zo lang voor gevochten?)

- genantste comeback van het jaar: Wilfried Martens (niet voor hem maar wel voor wie hem nodig had)

- meest op de valreep comeback van het jaar: mijn schrijnwerker (op de allerlaatste dag van het jaar toch nog komen opdagen voor een klusje dat in april was afgesproken is straf)

- kortste comeback van het jaar: de Rode Duivels (even was er weer hoop, ik denk voor 48uur of zo. Ben gelukkig al vergeten wanneer dat ook alweer was)

- meest mislukte comeback van het jaar: Whitney Houston (heb pas vandaag ontdekt dat ze dit jaar een comeback heeft gemaakt)

- meest taalkundige comeback van het jaar: het woord decennium (dat was toch al zeker van 10 jaar geleden)

- meest vals gespeelde comeback van het jaar: Michael Jackson (volgend jaar zal het niet meer waar zijn)

- meest persoonlijke comeback van het jaar: mijn persoonlijke geluk (het is bijna niet te geloven)

Moge 2009 snel terugkomen!

Zonde van de Zendtijd - seizoen2

2009-12-21T11:42:00.004+01:00

In deze koude dagen wil ik jullie graag warm maken voor het tweede seizoen van Zonde van de Zendtijd. Ongecensureerd.

Vanaf 4 januari elke maandag op Canvas, na Ter Zake en zolang de voorraad strekt. Doe er je voordeel mee.

Open brief aan Geert Lambert

2009-12-17T22:19:00.006+01:00

Geachte heer Lambert,
Beste Geert,

ik hoorde en las deze week dat je aan het praten bent met de Wouter Van Besien en zijn collega's van Groen!. Het bericht kwam niet echt als een verrassing. Die bril van jou moest na al die jaren uiteindelijk wel eens kleur bekennen.
Ik stem al zo lang ik mag en moet op de groenen. Eerst Agalev, dan A.GA.L.E.V. en later Groen! Dat was niet altijd met volle overtuiging. De groenen hebben een hoop dingen in hun partijprogramma staan waar ik kippevel van krijg en ze communiceren af en toe op een manier dat je denkt dat ze er vooral geen kiezers bij willen. Bovendien loopt op zo'n groen partijcongres een pak volk rond waar ik in de verste verte niks mee te maken wil hebben en dat uitroepteken blijft onwaarschijnlijk belachelijk. Maar toch, er was in mijn ogen geen enkele andere partij die mijn stem meer verdiende dan die met het groene logo.
Ik zeg wel degelijk: geen andere partij. Er waren af en toe wel individuen uit andere partijen die er in slaagden om mij - wanneer de stemplicht oorverdovend riep - te doen twijfelen. Jij was zo iemand.
Het begon toen je ondervoorzitter was van de Volksunie. Als ik mij goed herinner was dat in een soort duobaan met Fons Borginon. Jullie waren toen aangesteld als een koppel vredesduiven om de oorlog tussen Geert Bourgeois en Bert Anciaux te stoppen. Een opdracht waar zelfs Jason en zijn Argonauten destijds voor zouden gepast hebben. Toch slaagde je er toen al in om mijn aandacht te trekken, op een positieve manier, voor alle duidelijkheid. En het was door iets anders dan een groene bril en een rond postuur. Maar stemmen op de Volksunie? Dat was geen brug maar minstens zes Lange Wappers te ver.
Je hebt de Volksunie niet kunnen redden. Als je nu ziet hoe ver je ideologisch van Bourgeois en co afstaat is dat heel begrijpelijk. Je stond dan maar noodgedwongen mee aan de wieg van Spirit, een partij die het begrip links-liberaal in de Vlaamse politiek probeerde te introduceren. Het was, laat ons zeggen, een interessant experiment. Helaas niet interessant genoeg om mijn stem te verdienen. Je was ook voorzitter van Spirit toen dat op zijn beurt verbrokkelde. In tegenstelling tot vele andere partijgenoten koos je voor de moeilijkste weg: een eigen nieuwe partij. Ik hou van koppigaards, naar het schijnt heeft dat met eigenliefde te maken, maar laten we daar vooral niet over uitweiden. Ik heb - en had - soms ook de neiging om te stemmen op koppigaards. Maar niet op koppigaards die een partij beginnen waarvan op voorhand geweten is dat ze kiesdrempel niet haalt. Daarvoor is mijn stem me te dierbaar. Voor zover ik weet was je de eerste en meteen ook enige en laatste voorzitter van de SLP.

En zo komt het dus dat ik meer dan 10 jaar lang bijzonder veel sympathie, respect en waardering voor jou heb gehad maar nooit op jou heb gestemd.
Maak dus maar snel die overstap naar Groen! Dat je van een koppigaard in een opportunist bent veranderd zijn we bij de volgende verkiezing al lang vergeten. Maak die overstap zo snel mogelijk. Doe het voor jezelf, doe het voor Groen! en doe het voor mij. Zodat ik nooit meer hoef te twijfelen. Ik beloof je zelfs nu al mijn stem. Maar dan moet jij ook één ding beloven: dat je nooit voorzitter wordt.

met vriendschappelijke groeten,

henkdecorte

UPDATE 20dec: dankjewel Geert. En denk aan je belofte.

Ongestelde vragen (9)

2009-12-07T00:27:00.002+01:00

Waarom slaan conga-spelers tijdens het roffelen altijd hun hoofd naar achteren en drummers niet?
Waarom is er bijna geen nieuws over het ontslag van VRT-manager Isabelle Baele te vinden?
Twijfelt er iemand aan dat Bruno Wyndaele binnenkort De Slimste Mens wint?
Hoe komt het dat ik de pastinaak op mijn bord van daarnet zo lekker vond?
Waarom lees ik overal dat het einde van 'Les Barons' zo tegenvalt?
Wat moet je antwoorden als mensen vragen wat het nut is van twitteren?
Wanneer horen we eens een nieuwsbericht zonder hoofdpunten?
Zouden er onder de Lotto-spelers ook mensen zitten die statistiek gekregen hebben op school?

Gratis therapie

2009-11-24T00:04:00.004+01:00

Hopla! Twee therapeutische sessies binnen de 48uur heb ik er opzitten.

Ik heb nog nooit in mijn leven een voet binnengezet bij een psycholoog of een psychiater, tenminste nog niet als ik zelf het onderwerp van de therapie betrof. En neen, ook nu kwam er geen professionele zielenknijper aan te pas.

Neen, twee mensen die ik doodgraag zie hebben me onafhankelijk van elkaar een therapeutische sessie cadeau gedaan. Ongevraagd, maar blijkbaar uit een soort van bekommernis.
En onafhankelijk van elkaar vertelden ze mij exact hetzelfde. Dat zou een mens aan het denken moeten zetten, dacht ik zo.

Twee gratis therapeutische sessies, zomaar. En kijk, het werkt al een beetje. Ik denk al na over over hun woorden. Dus, wie weet, binnenkort een geheel nieuwe henkdecorte! Stel je voor.

Alhoewel, er zullen misschien nog wat sessies moeten volgen, want zoals het een beginnend therapie-patiënt betaamt kamp ik nog met een bijzonder hardnekkige ontkenningsdrang. Ik geloof nog niet echt dat ik een probleem héb, volgens mij is het meer een kwestie van perceptie.

Het is niet omdat mensen dénken dat ik me slecht voel dat dat ook het geval is.
Het is niet omdat ik al eens twijfel over iets dat ik bang ben om te kiezen.
Het is niet omdat ik van cynische humor hou dat ik een cynicus ben. (die heb ik van onze nieuwe Europese president geleend, ik beken)
Het is niet omdat ik al eens een steen naar de televisie of de radio wil gooien dat ik dat ook echt doe.
Het is niet omdat ik een donker kantje heb dat ik de lichte kant van het leven niet meer zie.
Het is niet omdat ik me soms een Woody Allen-personage voel dat ik daar de humor niet meer van in zie.
Het is niet omdat ik af en toe mijn gedacht zeg dat jullie dat ook serieus moeten nemen, ik doe dat zélf niet eens.

Maar kom, laat die derde sessie maar komen.

Hoe zou het eigenlijk zijn met....?

2009-11-19T00:11:00.004+01:00

- Ronny Baudewijn, de Vlaamse advocaat van Marc Dutroux?

Niet zo goed, zo blijkt. Hij is nog steeds advocaat maar heeft een emotionele deuk overgehouden aan het proces Dutroux. Hij wil nooit meer pleiten in een zaak waar minderjarige slachtoffers bij betrokken zijn. Of is dat net wél goed? Moeilijke.
Hoe zou het trouwens zijn met Marc Dutroux?

- Ratko Svilar, vaste doelman van Royal Antwerp F.C., toen dat nog succesvol kon zijn in het Europese voetbal?

Heel slecht. Heeft al meer in de gevangenis gezeten dan normale mensen tijdens een spelletje Monopoly en is een tijdje geleden bijna omgekomen bij een woningbrand. Ziet er gelukkig nog altijd meer als een Indiaan uit dan als een Serviër.
Hoe zou het trouwens zijn met Marc Van Der Linden, zijn collega, zowel op als naast het veld?

- Paul Staes, ooit kopstuk bij Agalev, later senator voor de CD&V?

Bewees dat rechtvaardigheid bestaat door zijn zetel na de dioxinecrisis te verliezen aan een Agalev'er. Liep daarna nog een keertje over naar de VLD.
Redelijk goed zo blijkt. Hij is uit de nationale politiek gestapt maar heeft zijn oude idealen teruggevonden in een of ander buurtcomité dat de voorkempen probeert te redden. Is daarvoor in Schoten zelfs bekroond als erfgoedstuk. Was de allereerste mens die die prijs kreeg, trouwens. Hij ziet er ook nog altijd uit als een Agalev'er.
Hou zou het trouwens zijn met Johan Van Hecke, de man die hem uit Agalev lulde?

- Joeri Fransen, winnaar van Idool 2004?

Goed, zo bleek daarstraks aan de telefoon van collega E.. Veel minder goed met zijn muzikale carrière, wegens niet meer bestaande. Op zijn myspace-pagina dateert het laatste bericht van bijna een jaar geleden. Iemand vraagt 'm hoe het met 'm gaat?
Helaas durfde E. niet te vragen wat hij tegenwoordig doet. Toch jammer, want iemand die in Idool nummers van Bruce Cockburn, Rory Block en Pearl Jam zong en af en toe een spreekwoordelijke middenvinger opstak aan VTM en Bart Brusseleers verdiende eigenlijk meer. Hoe zou het trouwens zijn met Bart Brusseleers?

- Reginald Moreels, ooit directeur van Artsen zonder Grenzen, België?

Naaar eigen zeggen goed. Na een blitzbezoek aan de Belgische nationale politiek, met als hoogtepunt een ministerportefeuille, werkte hij even als spoedarts in een Hals ziekenhuis. Tot hij zelf op de spoed moest worden opgenomen als gevolg van anorectische en andere psychologische problemen. Switchte tussendoor nog een paar keer van de CD&V naar de VLD en weer terug. Volgens de laatste berichten doet hij nu aan ontwikkelingshulp in Burundi.
Hoe zou het trouwens zijn met zijn anorexia?

Ik vroeg het mij gewoon af.
Met mij alles goed, dankuwel.

De schuld van Wilco en filletk

2009-11-16T21:56:00.005+01:00

Ben daarnet overstag gegaan. Ik zit nog niet op Facebook, zoals nu ook Sam overweegt, maar ik heb wel al een Twitter-account aangemaakt.

Dat komt omdat omdat filletk via twitter liet weten jaloers te zijn op alle Nederlanders die in Paradiso naar Wilco kunnen gaan kijken. Ik wilde daarop reageren. En - in tegenstelling tot bvb bij deze blog - kun je niet reageren als je niet zelf een account hebt. De truken van de foor, heet zoiets.

Dus: account aangemaakt. Want ik wilde écht reageren. Wilco is namelijk een overroepen groepje. Ik heb recht van spreken, want ik ben vorige week zélf gaan kijken in de AB. Ik hoorde bij momenten straffe songs, een bloedmooie stem van Jeff Tweedy, hemelse samenzang die mij aan Crowded House deed denken en straffe Eaglesiaanse gitaarpartijen (bvb tijdens Impossible Germany) maar ik hoorde helaas ook veel te veel geforceerde breaks, te strak ingestudeerde vreemde outro's, veel te veel rechttoe-rechtaan Amerikaanse Springsteen-rock en vooral: er stonden minstens twee muzikanten te veel op het podium, met name de volledige linkerkant. Twee muzikanten die erin slaagden om alle mooie en noodzakelijke gaten in de songs vol te plamuren met een extra gitaarmuur of een laagje plastieken synths. Bwah!

Een van de mooiste momenten van het concert was het begin van Jesus etc. Tweedy vraagt het publiek om te zingen. De hele zaal zingt heel mooi de volledige tekst, Tweedy begeleidt op gitaar en geniet. De zaal zong bewonderenswaardig juist. En dan gebeurt het: middenin dat zalige moment slaagt de toetsenist erin om een kompleet overbodige laag strijkers-uit-een-doosje te produceren. Zijn 'accentje' overstemde zelfs de samenzang uit de zaal. Wég kippevel. Dankuwel mijnheer de multi-instrumentalist.

Neen, ik begrijp de liefde van vele melomanen voor Wilco niet helemaal. Maar goed, het zal wel aan mij liggen.

Soit, alleen maar om dat ook aan filletk te kunnen zeggen heb ik me dus geaccounted (bestaat dat?) op Twitter. Koen is een zware Twitter-addict. Hij heeft er zelfs zijn ooit zo lezenswaardige blog voor verwaarloosd. Als met de mijne nu hetzelfde gebeurt weet u meteen wiens schuld het is.

Hier, geniet én huiver (vanaf 3'09") mee met Jesus Etc.:

De ene procedurefout is de andere niet

2009-11-07T18:36:00.007+01:00

Ergens klopt er iets niet.

Een tennismeisje is nooit betrapt op doping, heeft ook nooit een dopingcontrole gemist maar heeft wél een paar ernstige administratieve blunders gemaakt. Ze is vergeten in te vullen waar ze was. Het resultaat: een volledig jaar geschorst, en dan mag ze nog van geluk spreken, ze had ook twee jaar kunnen krijgen.

Een paar maand geleden. Een cannabisboer wordt op heterdaad betrapt, opgepakt en twee dagen later opnieuw losgelaten omdat een onderzoeksrechter vergeten is om ergens in een vakje in te vullen van welk misdrijf de cannabisboer verdacht wordt. Ondertussen woont hij opnieuw in zijn drugsboerderij en is alles vergeten.

Ik weet wel dat de rechten van de verdediging belangrijk zijn. Ze zijn de basis van een rechtsysteem dat het waard is rechtsysteem genoemd te worden. Ik durf ook niet zeggen dat Yanina Wickmayer nog nooit iets geslikt, gespoten of intraveneus toegediend heeft gekregen. Het zou naief zijn te denken dat sportiviteit de basis is van de hedendaagse topsport.

En ja, regels zijn regels. Zonder regels geen rechtstaat en geen sport.

Maar toch klopt hier iets niet.

.

Er zijn geen zekerheden meer

2009-11-03T01:33:00.004+01:00

Waar zijn die mannen en vrouwen die altijd zo overtuigd waren van hun grote gelijk? Het lijkt wel of ze een voor een sneuvelen. Waar moet het naartoe als de wereld plots vergeven is van twijfelaars zoals ik?

Wacht, ik zet de instortende zekerheden van de voorbije dagen even op een rij:

- Luckas Vander Taelen heeft plots het minder groene licht gezien en heeft het nu opeens over een gebrek aan normen en waarden bij de jonge Maghrebijnen in zijn Brussel. Ik wacht wel nog op een soort canon van de normen en waarden waar hij aan denkt. Mijn normen en waarden zijn namelijk nogal verschillend van die van mijn racistische buurman, mijn belastingontduikende dorpsgenoten en mijn bekrompen katholieke natiegenoten. We kunnen dat soort dingen maar beter goed afspreken.

- Jacky Mathijssen slaat bij zijn aantreden als nieuwe trainer van Lokeren een soort mea culpa en belooft om nooit meer die arrogante zak te zijn die hij jaren aan een stuk heeft gespeeld. Hij voegt er fijntjes aan toe "want dat was niet de echte Jacky Matthijsen".

- Siegfried Bracke wordt plots een aanhanger van wat hij zelf op de radio vanochtend slow journalism noemde. Het moet niet altijd kort en snedig en simpel en met oneliners van 16 seconden zijn. Sinds vandaag mag het opnieuw uitgebreid en traag. Meer nog, het mag plots weer met inhoud en diepgang. Volgens Siegfried kan diepgang namelijk ook verhelderend zijn. Dat Jef Lambrecht dat in zijn laatste week op de VRT nog mag meemaken! En dat Bracke voor zijn nieuwe ei meer promo-minuten op Radio1 gekregen heeft dan de de gemiddelde partijvoorzitter bij de laatste verkiezingen zullen we maar door de vingers zien.

- Paul De Grauwe, de economieprofessor die er een halve eeuw van overtuigd was dat blauw niet donker genoeg kon zijn heeft in De Standaard gemeld dat hij bekeerd is. De professor heeft ontdekt dat de vrije markt toch niet alles oplost, wel integendeel. Proficiat professor, een mens is nooit te oud om te leren, al is het jammer dat u daarvoor de dure boeken van J.M Keynes nodig had.

- De herhalingen op Canvas zijn pijnlijk eerlijk: Alles Kan Beter is niét het geniale humorprogramma dat men mij 10 jaar lang heeft willen doen geloven. Deze herhalingen bewijzen vooral dat dat de combinatie van het uitbrengen van compilaties op DVD en het verstrijken van de tijd ons geheugen geen goed doen.

Kijk, in deze tijden van instortende zekerheden ben ik blij dat Jean-Pierre Van Rossem nog eens in zijn oude gewoonten vervalt. Van Rossem heeft ambras met zijn uitgever en is dus niet welkom op de Boekenbeurs. Leve Jean-Pierre Van Rossem! Weg met de twijfelaars zoals ik!

Grappige vrouwen

2009-10-30T10:12:00.003+01:00

Vanochtend gehoord op Radio1:

- Ja maar mijnheer De Graeve, heeft u echt wel uw best gedaan om grappige vrouwen te vinden voor de jury van De Slimste Mens?
- Ja mevrouw Imbo, geloof mij, ik heb echt mijn best gedaan. Nog meer moeite doen had ons klachten wegens stalking opgeleverd.

- En toch heb ik het gevoel dat u nog harder had kunnen zoeken. U heeft bijvoorbeeld mij niet gebeld.

En toen had Sam De Graeve met één zin zowel mevrouw Imbo op haar plaats kunnen zetten én voor eens en voor altijd komaf kunnen maken met zijn reputatie van 'de Phil Bosmans van Woestijnvis'.
Hij heeft het niet gedaan. Sam is een beleefde jongen, zeker tegen vrouwen.

Ja, er zit maar één vrouw in die jury. So fucking what. Ze hebben bij De Slimste Mens al voldoende bewezen dat ze heel hard hun best doen om voldoende vrouwen te engageren als kandidaat.

En trouwens, in Extra Time zit nóóit een vrouw. Dat daar nog nooit iemand moeilijk over gedaan heeft!

Ongestelde vragen (8)

2009-10-28T15:23:00.004+01:00

Waarom mis ik Het Laatste Uur zo hard op zondagavond?
Waarom is er nooit een Laatste Uur geweest met het thema 'Ongestelde Vragen' ?
Waarom fluister ik jouw naam nog?
Waarom ik (en niet een ander)?
Will you love me tomorrow?
Are you ready to be heartbroken?
Why can’t we live together?
Why don’t you try me tonight?
Who’s that girl?
Who’s gonna ride your wild horses?
Would I lie to you?
Have you ever seen the rain?
What’s a woman?
Is she really going out with him?
What’s the frequency, Kenneth?
Isn’t she lovely?
What time is love?
Do you really want to hurt me?
What have you done for me lately?
Do you think I’m sexy?
Voulez-vous couchez avec moi?
Why does it always rain on me?
What’s going on?
Should I stay or should I go?
Do they know it’s Christmas time?

Vaarwel opa

2009-10-14T18:58:00.004+02:00

Petekind komt, opa gaat. Dat is het leven zeker?

Maar een radiojournalist die je belt als 'kleinzoon van' om bevestigd te krijgen dat het 'toch wel klopt dat hij dood is' is een beetje raar. En het wordt nog raarder als je dat dan 14 minuten later ook echt hoort in het radionieuws. Maar de journalist was heel vriendelijk en medelevend, dat moet ik erbij zeggen.
Het radiobericht begon zo: "Dichter Bert Decorte is vannacht in Roosdaal op 94-jarige leeftijd overleden."

Omdat ik zelf niet goed ben in het eren van anderen laat ik het doen door Denijs Dille, ooit wereldberoemd als Bartók-kenner, en blijkbaar ooit de leraar van opa. Hij vertelt een fijne anekdote die opa helemaal typeert.

Het is ook geweldig dat het eerbetoon abrupt eindigt met een blaffende hond. De hond vond het blijkbaar welletjes, al dat gezever over die getalenteerde dichter. Ik weet zeker dat opa helemaal tevreden zou zijn met zo'n einde dat alles relativeert.

welkom Daan

2009-10-11T22:00:00.003+02:00

Als er bij ons een kleine geboren wordt behandelen ze dat kind altijd super voorzichtig, alsof het van porselein is.
In India doen ze dat anders. Geniet (of voor de gevoelige jonge moeders: huiver) mee met de eerste volwaardige schrobbeurt van mijn petekind Daan, geboren op 4 oktober in Hyderabad.

Twee van de drie

2009-09-17T23:14:00.005+02:00

Toen men mij vroeger rond nieuwjaar vroeg wat mijn goede voornemens waren had ik altijd een standaard antwoord klaar: "stoppen met goede voornemens te bedenken."
Maar kijk, niemand is perfect, en zo komt het dat ik mezelf enkele weken geleden zowaar drie goede voornemens ...euh voornam.

Het eerste had te maken met de smeekbede van dochter K. om niet te sterven. Ze had op mijn pakje roltabak namelijk in grote letters zien staan dat je van tabak roken dood gaat. Als je dochter meerdere keren per week smeekt op te stoppen met roken, zelfs al ben je slechts een soort van veredelde gelegenheidsroker, dan doe je dat. Al moet ik zeggen dat het feit dat mijn pakje tabak plots spoorloos verdwenen en kompleet onvindbaar was geholpen heeft in die beslissing. Geen sigaret meer aangeraakt sindsdien. Pakje vreemd genoeg ook niet meer teruggevonden, daar moet ik die dochter trouwens eens op aanspreken.

Het tweede goede voornemen betrof mijn fysiek. Niet dat er al problemen zijn. Mijn broeken van 6 en meer jaren geleden passen nog steeds en bij het traplopen hijg ik opvallend minder dan sommige collega's of medetreinreizigers. Maar preventie is de moeder van de apotheekkast en dus besloot ik vanaf nu mijn buik- en armspieren bij te trainen. Ik zette mezelf op een dieet van minstens 80 sit-ups en 100 pump-ups per dag. Op één kleine hapering na hou ik dat zowaar al drie weken vol. Ik maak mij dan ook al graag wijs dat het verschil al zichtbaar is. Opletten of ik word nog ijdel.

Dat zijn er al twee. Ik had het echter over drie goede voornemens. En daar knelt een schoen zo hard dat teenamputatie dreigt. Ik had me voorgenomen om hier geen stukjes meer te schrijven die vanuit ergernis opborrelden. Ook dat hield ik al drie weken vol. Om mijn kritische lezers voor te zijn: ja het is daardoor dat hier al drie weken niks meer verschenen is.
Ik heb drie weken mijn best gedaan, maar mag ik asjeblief dit ene voornemen opgeven? Ik heb me vandaag zo verschrikkelijk hard geërgerd en ik moet het toch érgens kwijt.

Ik werd vandaag voor de zoveelste keer geconfronteerd met de arrogantie van de advocatuur. Samen met mijn ex-vrouw zat ikbij de notaris voor de afhandeling van onze scheiding. Ik zag daar niet tegenop. Over de meeste zaken hadden we al een mondeling akkoord en dus was het goed dat een en ander ook eens definitief op papier zou komen te staan. Dat zou allemaal wel vlot gaan, dacht ik. Verkeerd gedacht. Er is namelijk één groot probleem: zij heeft een advocaat in de hand genomen en ik niet.
Wanneer de notaris vraagt wie er wil beginnen neemt de advocaat het woord en legt een aantal documenten voor. Daarop vraagt de notaris mij of ik die stukken al heb kunnen inkijken. Voor ik op die vraag "neen" kan antwoorden springt de advocaat tussen en verklaart hij dat hij met niemand kon communiceren aangezien "mijnheer geen raadsman wenst te engageren". Ik zakte bijna door mijn stoel van verbijstering. Hij heeft mijn adres en mijn gsm-nummer maar mijnheer de advocaat wil blijkbaar alleen maar communiceren met iemand van zijn eigen stand. Dagvaardingen opsturen is geen probleem maar communiceren met iemand die geen rechten heeft gestudeerd, dàt is blijkbaar te min of te moeilijk.
Hoe willen ze dan in godsnaam dat ik van mijn vooroordelen jegens advocaten af geraak?

Zou ik er nog bijvertellen dat ik hem een paar vastgereden heb met mijn argumentatie? Ik moet daarmee opletten want ik weet dat hij meeleest. Foert. Hij werd daar zo pissig van dat het voor mij toch weer plezant werd. Soit, we zien elkaar binnen een dikke maand nog een keer. Ik kijk er nu al naar uit.

Ongestelde vragen (7)

2009-08-09T21:16:00.005+02:00

Zijn er mensen die hun eigen rug kunnen insmeren met zonnecreme zonder een plekje over te slaan?
Zijn al die ontsnappingen geen goeie oplossing voor de overbevolking van de Belgische gevangenissen?
Is er iemand geïnteresseerd in een doos met ongebruikte wegwerpluiers?
Mag je een feestje voor de opening van een nieuw café zo lang vieren dat je ook meteen de sluiting meemaakt?
Heeft prins Filip zijn baard laten staan om verwarring met de Walter Baele-versie te vermijden?
Zou er iemand bij het invullen van een internet-enquete wel eens het vakje "nooit" aankruisen bij de vraag "Hoe vaak surft u op het internet?"

Voor de mensen die nog niet op Facebook zitten

2009-07-29T22:46:00.002+02:00

Zij: Gij komt toch ook?
Ik: Ja maar wanneer is het nu? Ik wil wel komen maar ik wacht nog altijd op een uitnodiging. Ik durfde er eerlijk gezegd niet goed meer naar vragen.
Zij: Ah ja, gij zit waarschijnlijk niet op Facebook!?
Ik: Euh, neen, waarom?
Zij: Ah ja, iedereen die onze Facebook volgt weet het al lang.
Ik: Sorry, ik zit niet op Facebook. I know nothing.

Vijf minuten later stuurde ze mij een klassiek, bijna voorhistorisch mailtje. Met als onderwerp 'voor zij die nog niet op Facebook zitten' én een uitnodiging in pdf-formaat in bijlage. Gelukkig "zit ik al" op Adobe, anders kon ik dat Pdf-bestand ook nog niet openen. Mooie uitnodiging, dat wel. Zij (en hij, die ik niet ken) openen binnenkort hun eigen café en ja ik wil daar graag bij zijn. Zij is een toffe madam en ik ga heel graag op café. Daar kom je namelijk al eens wat mensen tegen die je kent. Voor sommigen onder hen durf je zelfs al eens de omschrijving 'vriend' te gebruiken. En ik vind het fijn om met vrienden op café te zitten. Dan kan je daar tegen praten, over van alles en nog wat. Met echte woorden. En met non-verbale communicatie. En je kan luidop lachen. Of huilen, als het moet. Je kan ze ook al eens een pint trakteren. Of een getrakteerd krijgen, al is dat minder leuk dan het eerste.

Alleen hoop ik dat ze niet beginnen te vragen waarom ik nog niet op Facebook zit, want dan moet ik opnieuw over neushoorns beginnen.

Opmerkelijke toespraak koning A.

2009-07-17T23:12:00.001+02:00

Normaal gezien wordt de toespraak van de koning naar aanleiding van onze nationale feestdag pas 24u vooraf vrijgegeven aan de pers. Deze keer is het paleis er extra vroeg bij en dat is des te opmerkelijk aangezien die toespraak dit jaar wel een héél bijzondere passage bevat. Zo bijzonder dat ze op het paleis zelfs geprobeerd hebben om die toespraak voor het eerst anoniem te laten lijken.
Benieuwd? Kijk maar.

Een postje op verzoek

2009-07-04T03:09:00.003+02:00

Aan al die mensen die vinden dat een blog waarvan het meest recente bericht al bijna een maand oud is geen blog meer is en dat is het dus tijd wordt dat ze hier nog eens iets nieuws kunnen lezen heb ik één boodschap:

Geniet van de plezante dingen hier, of kijkt eens naar dat onwaarschijnlijk coole filmpje hier, ergert u desnoods aan het demagogische gezwets daar, of nog beter: leest een boek of een gazet.

Ik doe dat tenslotte ook.

De mooie dingen des levens

2009-06-06T01:11:00.004+02:00

Zielige gefrustreerde zagevent. Weinig loyale nestbevuiler. Verzuurde klootzak. Triestige mens.
Het zijn verwijten die ik wel eens te verwerken krijg. Van anderen, soms anoniem, soms recht in het gezicht. Vaak ook van mezelf.

Om die anderen te bewijzen dat ik ook een onwaarschijnlijke naieve, optimistische, goedlachse positivo mét een klein hartje kan zijn heb ik een lijstje opgesteld van dingen waar ik de voorbije weken intens van genoten heb.

de eerste MTB-tocht sinds meer dan een jaar. 44km afzien én genieten tegelijkertijd
een 2-jarig meisje dat zich boos maakt op de kippen omdat er overal kiekenstront ligt
een zelfgerold sigaretje, liggend in de hangmat boven het versgemaaide gras
de volgehouden positieve boodschap van mijn favoriete politieke partij
de halve finale van de Champions League tussen Chelsea en Manchester United
het Beaufort kunstwerk van Aeneas Wilder in Westende
de busrit door Brussel met zicht op twee bloedmooie Turkse zussen
The Edge van U2 die zijn eigen gitaarpartijen herontdekt in 'Classic Albums'.
een 10-jarig meisje dat plezier beleeft aan haar eerste schaakspel
de eerste witte perzik van het seizoen
het gefladder van een vlinder boven mijn bord pasta
Herman van Rompuy die in de krant "Ik hou wel van cynische humor maar daarom ben ik nog geen cynicus." zegt.

Wat een halfzacht, seuterig watje ben ik toch.

Wilt gij mijn vriendje zijn? (2)

2009-06-05T23:33:00.009+02:00

Eerst nodigde iedereen mij uit om een vriendje te worden via die onnozele LinkedIn. Ik heb hier al eens geschreven waarom ik weigerde om daarop in te gaan. En toen iedereen zijn LinkedIn beu was omdat Sinterklaas nieuw speelgoed had meegebracht kreeg ik plots op geregelde tijdstippen iemand die vroeg of ik geen vriendje wilde worden op Facebook.

Die uitnodigingen komen altijd via mail. Tot nu toe heb ik altijd consequent die mails gedeleted zonder meer. Wie daar uitleg bij wilde kon mij daar persoonlijk, bijvoorbeeld in levende lijve, over aanspreken. Sommige mensen deden dat ook. Heel vaak moest ik mij verantwoorden waarom ik nog steeds niet 'op facebook zat' zoals dat dan genoemd werd. Ik voelde me stilaan zoals het hoofdpersonage in Rhinoceros van Eugene Ionesco. Daarin veranderen alle mensen een voor een in neushoorns. Eerst worden de neushoorns als een hinderlijke minderheid beschouwd én behandeld maar naarmate hun aantal groeit en ze stilaan de meerderheid vormen willen de overblijvers niet liever dan dat ze ook zo snel mogelijk neushoorn mogen worden. Slechts 1 man op aarde wil daar niet aan toe geven en blijft over als mens.

Nu, ik lees hier bij Facebook-liefhebber Peter dat op dit moment 1 op de 13 Belgen een Facebook-profiel hebben. Dat is dus toch veel minder dan sommigen mij willen doen geloven. De neushoorns zijn dus voorlopig nog in de minderheid.

Maar toch. Enkele dagen geleden werd het mij even te veel en veranderde ik plots van tactiek. De oorzaak was deze CD&V'er die mij uitnodigde om zijn vriendje te worden om zijn foto's te bekijken. Hij had mij die vraag de voorbije weken al 4 keer gesteld en dus raakte ik enigzins mijn geduld kwijt. Ik ken die mens niet, ik ben dus zeker geen vriend. Hij kent mij ook niet. Want àls hij mij zou kennen dan zou hij zeker weten dat ik geen vriend wil worden van een CD&V'er. En neen, ik ben niet zo'n bange blanke man die alleen maar mensen vertrouwt die hij al kent. Ik sta wel degelijk open voor kennismaking met nieuwe mensen. Maar dan wel in het echt, niet via een virtueel poëzieboekje dat ergens op een Amerikaanse server staat.

Ik zei dus dat ik van tactiek ben veranderd. Voor alle duidelijkheid: ik ben niet gecapituleerd, zoals Koen een tijdje geleden. Ik heb gewoon een mail gestuurd naar mijnheer de cd&v'er waarin ik hem heb uitgelegd dat ik geen zin heb in Facebook en nog minder in zijn foto's en dat ik hoop dat hij mij voortaan dan ook gerust laat. Voorlopig helpt het, mijn postvak is al 3 dagen Facebook-vrij.

Maar die neushoorns zijn verdomme wel listig. Gisteren kreeg ik een mailtje van iemand die mij erop wees dat er op Facebook over deze blog gepraat werd. Hij gebruikte daarbij zelfs de woorden 'een fan'. De combinatie van nieuwsgierigheid en ijdelheid deed mij uiteraard meteen op zoek gaan naar de desbetreffende Facebook-pagina. Wist ik veel dat je eerst vriend moest worden om die pagina te kunnen lezen. Zeker 10 minuten heb ik zitten twijfelen. Maak ik een profiel aan of niet? De koppigheid heeft het uiteindelijk gehaald van de nieuwsgierigheid. En zelfs van de ijdelheid. Voorlopig nog geen hoorn op de neus voor deze mens.

Decreet ter afschaffing van de korte vraagjes

2009-06-02T23:16:00.008+02:00

Overal hoor ik journalisten, politicologen én politici klagen dat deze verkiezingscampagne nergens over gaat. Er is geen inhoudelijk debat, en als er hier en daar toch al stoemelings een inhoudelijk debat opduikt gaat het over zaken waar Europa noch de regio's bevoegd voor zijn.
Is dat de schuld van de politici? Ik zeg u: neen! Het is de schuld van de korte vraagjes.
Ik stel dan ook voor dat alle partijen op de valreep nog een punt toevoegen aan hun partijprogramma. Een programmapunt waar iedereen, van welke partij ook, het volmondig, roerend én volkomen mee eens zal zijn. Nog nooit zal in het Vlaamse parlement een decreet in volle eenparigheid zo snel goedgekeurd zijn. Het betreft een decreet ter afschaffing van de korte vraagjes.

Het is dé trend van deze verkiezingen: de korte vraagjes. Ik hoor ze zowel op de VRT als bij VTM, zowel op radio als op televisie. En ik word er zot van.

aan Filip Dewinter: Turken of Marokkanen?
Frank Vandenbroucke: Freya Van den Bossche of Louis Tobback?
Freya Piryns: belastingen omhoog of belastingen omlaag?
Jean-Marie Dedecker: inspecteur Poirot of detective Van Zwam?
Peter Mertens: Jezus Christus of Che Guevara?
Mia De Vits: KBC redden of Opel redden?
Dirk Van Mechelen: jobkorting of BAM?
Erik De Bruyn: Peter Mertens of Frank Vandenbroucke?
Bart De Wever: Conscience of Hugo Claus?
Mieke Vogels: ecotaks voor iedereen of vermogensbelasting voor de rijken?
Jean-Luc Dehaene: Dexia redden of Club Brugge kampioen?
Bart Somers: Jean-Marie Dedecker of Dirk Vijnck?
Kris Peeters: Geert Bourgeois of Dirk van Mechelen?
...

En niet alleen ik word daar zot van. Ik zie aan alle politici dat ze die vraagjes haten. En terecht. Je ziet ze denken: "ik wil hier niet op antwoorden, ik wil hier niet aan meedoen maar als ik dat zeg kom ik flauw of onsportief over en dat moet ik ten alle tijde vermijden." En dus doen ze maar mee. Als kinderen die hun spruitjes opeten, met zeer lange tanden maar goed wetende dat ze er toch niet onderuit kunnen.

Wat is de bedoeling van die vraagjes? Ze zijn nooit grappig, ze zijn zelden relevant en ze zijn een politiek interview onwaardig. Politiek vraagt om nuance en uitleg. Die zijn per definitie niet mogelijk in korte vraagjes met nog kortere antwoorden. Want o wee als je als politicus durft te reageren met een antwoord van meer dan 4 syllaben. Dan krijg je meteen Lisbeth Imbo of Ivan De Vadder op je nek. "u moét kiezen mijnheer Dehaene: Verhofstadt of Barosso?"

Het enige wat deze korte vraagjes ons duidelijk maken is welke politicus het meest ad rem kan reageren. Als dat een referentie is voor de politieke bekwaamheid van onze politici dan moeten Bart De Wever en Louis Tobback morgen samen het land besturen en mogen Kris Peeters en Mieke Vogels een nieuwe job zoeken.

Politiek is net uitleg geven en mensen proberen te overtuigen van je visie op de maatschappij door argumenten aan te brengen en soms ook om onpopulaire maar noodzakelijke maatregelen te duiden . Als Groen! geen belastingverlaging wil moet je hen laten uitleggen waarom ze dat niet willen. En als Jean-Marie Dedecker als enige pleit voor ondergronds goederentransport dan wil ik hem dat wel eens horen argumenteren. En dat vergt iets meer uitleg dan: "extra rijstroken of meer openbaar vervoer? U moet nu antwoorden mijnheer Dedecker."

Het absolute toppunt - of dieptepunt dus eigenlijk - zag ik vorige week ergens in het laatavondjournaal. Een VRT-journalist vroeg enkele toppolitici wie ze liever dood dan levend zagen. Ik dacht eerst dat ik het slecht begrepen had. Zo diep konden ze toch niet gevallen zijn? Toch wel. "Mijnheer Dewinter, van welke politieke tegenstander zou het u een plezier doen als die er niet meer was?" Dewinter keek 1 seconde raar op en zei dan iets over het slechte karakter van Frank Vandenbroucke. Toen een gelijkaardige vraag gesteld werd aan Bart Dewever kreeg ik opnieuw hoop: Bart vroeg zich luidop af of hij de vraag goed verstaan had en na de herhaling keek hij de journalist vol ongeloof aan en zei vlakaf "neen, daar doe ik niet aan mee."
Zou die journalist beseffen dat Bart De Wever écht weet hoe het voelt om een doodsbedreiging in de brievenbus te vinden? Wellicht niet. Als hij maar leuke korte vraagjes kan bedenken. Dàt is de belangrijkste eigenschap van de moderne politieke journalist.

Voor deze campagne is het min of meer te laat, maar ik hoop dat de politici zo slim zijn om tegen voldende keer onder elkaar af te spreken dat ze niet meer mee doen aan die korte vraagjes. Of beter: dat ze dat decreet maar stemmen. Afschaffen die handel. Censuur. NU!

Ik ben een partij

2009-05-21T01:08:00.001+02:00

Vanochtend, tijdens een busrit dwars door Brussel, kwam ik tot een vreemde vaststelling: ik ben gewoon de verpersoonlijking van de OpenVLD.

Ik heb (sinds kort) het kapsel van Bart Somers, de tanden van Guy Verhofstadt, de foute klemtonen van Guy Vanhengel, ik heb net als Patrick Dewael een zwak voor Greet Opdebeeck en ik heb het slechte karakter van Karel De Gucht.

Als ik moe ben heb ik zelfs de blozende appelwangen van Dirk van Mechelen.

Maar wat moet ik daar nu mee?

Open brief aan Nieuws.be

2009-05-20T12:45:00.009+02:00

Geachte mensen van nieuws.be,

Een paar maand geleden ontdekte ik dat mijn blogposts werden overgenomen door uw site. Na drie seconden van trots overkwam mij een gevoel van onbehagen. Ten eerste had u het mij niet gevraagd en ten tweede ben ik een koppige mens, zeker in de buurt van mensen die iets nemen zonder het te vragen.

Na een grondige studie van uw site schreef ik toen een post over uw ratingpolitiek bij het publiceren van blogposts en andere berichten. Laat ons zeggen dat ik daarin nogal kritisch was over uw site. Ik vroeg mij in die post ook luidop af of u dat bericht ook zomaar zou overnemen. U maakte zichzelf extra belachelijk door dat nog te doen ook. Het werd zo meta dat ik er draailings van werd.

Ik besloot om het anders aan te pakken. In een vriendelijke mail vroeg ik u om uitleg. Ik vroeg u waarom u berichten over nam zonder toestemming en ik vroeg al even vriendelijk om dat niet meer te doen en alle eerder verschenen berichten weg te halen. Ik voegde er aan toe dat dat laatste enkel nodig was als het technisch niet te veel problemen opleverde. De technologische kant van websites is niet mijn fort, vandaar die laatste opmerking.

Een paar dagen later beloofde u om op al mijn vragen in te gaan. Ik dankte u daarvoor.

Helaas, in tegenstelling tot wat u toen beloofde en wat u in een later contact nog een tweede keer zou beloven worden mijn berichten 7 maanden later nog altijd, en nog altijd zonder toestemming, overgenomen.

Ik had graag gehad dat u gevolg zou geven aan uw eigen beloften. div>

met minder vriendelijke groeten dan voorheen

henkdecorte

UPDATE: open brieven schrijven helpt soms.

In één ruk uitgelezen

2009-05-20T12:17:00.004+02:00

Een boek in één ruk uitgelezen. Mensen zeggen dat wel eens als ze bedoelen dat een boek een plezier was om te lezen. Van een boek dat zo spannend of aangrijpend is dat je altijd maar wilt blijven doorlezen. Hebben die mensen dat boek dan ook werkelijk in één ruk, in een enkele leessessie uitgelezen? Wellicht niet. Mensen zeggen soms dingen die niet helemaal waar zijn. Ik heb dat ook al eens gezegd van boeken. Ik ben ook maar een mens.

Het feit dat ik die omschrijving wel eens ijdel heb gebruikt levert mij nu een probleem op. Als ik nu zeg “Ik heb daarnet een boek in één ruk uitgelezen” dan denkt iedereen daar het zijne van. Jammer, want het is wel echt waar.
Het zat zo: in een prachtige boekhandel in Mechelen werd daarstraks ‘Reizen met dochters’ voorgesteld, een boek van Sam De Graeve. Ik was uitgenodigd -zij het niet persoonlijk, iédereen was gewoon uitgenodigd - en omdat ik toch niets beters te doen had waagde ik mij nog eens onder het volk der boekenliefhebbers, BV’s en hier en daar een boekenliefhebbende BV.
Hoewel ik mij tegenwoordig in een financiële situatie bevind die mij mijzelf had doen beloven om het boek niet te kopen heb ik het toch gekocht. En ik heb het daarna dus in één ruk uitgelezen.
Is het dan zo spannend? Neen. Is het zo aangrijpend. Neen, ook niet.

Laat ons zeggen dat de omstandigheden om het in één ruk uit te lezen bijzonder mee zaten. De hele treinreis van Mechelen naar huis duurde inclusief wacht- en overstaptijden meer dan anderhalf uur. Dat is lang. En lange treinreizen zijn ideaal om te lezen. Daarnaast moet het gezegd: ‘Reizen met dochters’ is een klein boekje. Klein in de betekenis van eenvoudig, niet moeilijk’: het is geen postmodern tractaat met verwijzingen naar 24 eeuwen lietratuurgeschiedenis, of zoiets. Het is boekje dat ‘vlot leest’, dat is redelijk onlosmakelijk verbonden met iets ‘in één ruk kunnen uitlezen’. Het is ook een klein boekje in de iets meer letterlijke betekenis van het woord. 124 pagina’s in een behoorlijk grote druk en veel witruimte. En veel tekeningen. Die zijn tekeningen zijn echter zo mooi dat je af en toe in de verleiding komt om de grenzen van die ene spreekwoordelijke ruk af te tasten. Het dilemma dat dan telkens onstaat is: kijken naar een mooie tekening en daar meer in zien dan op het eerste gezicht getekend staat of doorlezen.
Die omstandigheden zaten dus goed. Maar het boek is niet spannend, niet aangrijpend en – ik durf het bijna niet te zeggen – zelfs niet interessant, op een kleine anekdote over pater Kolbe na dan.

Tijdens de fietsrit van het station naar huis zat ik me af te vragen wat het dan wel kon zijn.
Het boekje gaat over een vader met twee dochters. Herkenbaarheid zal dus wel meespelen. Zelfs de masturbatiescène is herkenbaar. Even terzijde: masturbatiescènes lezen op een trein zijn niét bevorderlijk voor het in één ruk (pun intended) uitlezen. Maar het is meer dan die herkenbaarheid van de alledaagse dingen in het leven van een jong gezin met kleine kinderen. Weet je wat het is? Het is gewoon een schoon boekske. Niet mooi, dat is iets anders. Schoon. Een ander woord bestaat er niet voor. En schone boeken kun je soms in één ruk uitlezen. Als de omstandigheden meezitten.

Muziek de la Belgiek

2009-05-18T01:18:00.005+02:00

Ja, natuurlijk was het een politiek statement. En ja, natuurlijk was dit een duidelijk pro-Belgische manifestatie en ja, natuurlijk was dit een welgemeende fuckyou aan al die oogklepflaminganten.

Ja. Maar het was bovenal een gezellig feestje met - misschien tegen de verwachtigen in - opvallend vaak mooie muziekjes.
Interessante gelegenheidsduetten werden afgewisseld met opmerkelijke gelegenheidsreünies, bizarre gelegenheidscovers en aandoenlijke gelegenheidscomposities.
In de eerste categorie waren de tijdelijke intergemeenschappelijke samenwerkingen Baloji-Selah Sue en AnPierlé-datraargevalvanMonsoon geweldig geslaagd. De reünies van Machiavel en Telex (met Daan als vervanger van wijlen Marc Moulin) moeten we bedekken met de tricolore mantel der liefde. Die van The Scabs en Luna Twist waren wél geslaagd, al gebied de waarheid ons te vermelden dat die er natuurlijk niet speciaal voor Belgavox gekomen zijn.
Een van de opmerkelijkste momenten van de dag was het optreden van Sandra Kim. Samen met enkele AC-DC-lookalikes bracht ze een heel straffe versie van Highway to hell! Sandra Kim rules! Alleen jammer dat ze er niet aan gedacht had om het op te dragen aan Bart Dewever en zijn AfritVlaanderen affiches.
Nog een mooi moment: het gelegenheidslied van opperbelg Arno. Hij had zelf letterlijk een stuk van De Standaard nodig om zijn tekst niet te vergeten maar het publiek zong al onmiddelijk het refrein mee: "'t es hier de voice of belgium brussels, where they eat sprouts en raw mussels". Geestig én straf. Zocht er iemand een vervanger voor de Brabançonne?

Negers zijn toch maar slechte apen

2009-05-18T00:29:00.005+02:00

Er was een probleem met de deuren van de trein. Enkel die van de treinbestuurder zélf ging nog open en dus moesten alle reizigers langs die ene deur met de wel heel steile treden de trein op. Eigenlijk was dat wel leuk, er werd gelachen om het vreemde voorval. Niemand deed er moeilijk over, zelfs niet over het feit dat de trein door dat hele gedoe ook tien minuten vertraging had.

Tot de stationschef/onderstationchef/perronverantwoordelijke/weetikveel van het NMBS-station in Denderleeuw het nodig vond om een opmerking te maken. Een wat oudere man had een zwarte vrouw met twee kleine kinderen spontaan geholpen bij het beklimmen van de moeilijke treden. Die NMBS-man vond het nodig om daar een grapje over te maken. Ik citeer hem letterlijk: "In de bomen klimmen moet ge ze niet leren maar om een trapke op te stappen hebben ze ons wél nodig." Ik wist niet wat ik hoorde. Voor mij mag humor ver gaan, en af en toe een relativerende mop moet kunnen, zelfs een racistische. Dit was er echter zo ver over dat ik het niet laten kon om hem te laten merken dat ik niet opgezet was met zijn opmerking. Hij schrok heel even van mijn wellicht onverwachte reactie maar het sluiten van die ene deur maakte dat geen van beiden nog de kans kreeg om een discussie te starten.

Mijn dochter van 10 vroeg mij in de trein wat er scheelde, ze zag aan mijn gezicht dat ik razend was. Maar we waren op weg naar een feestje en dus begon ik snel over iets anders. We waren op weg naar een feestje onder het Atomium. Het werd een leuk feestje. Er was zon, er was muziek en er was een aangename sfeer. Wat zeg ik? Er waren zelfs negers die dansten op de muziek van Laura Lynn. Eat your heart out, mijnheer de NMBS'er. Dàt is ons land. Dat is MIJN land. En ook dat van die zwarte apen, zelfs al kunnen ze dan niet meer zo goed klimmen. In het uwe WIL ik niet eens wonen.

Ongestelde vragen (6)

2009-05-03T01:15:00.002+02:00

Zijn er mensen die zonder plaatsvervangende schaamte naar 'We like to party' op Jimtv kunnen kijken?
Waarom raak ik niet van mijn naar haat neigende vooroordelen jegens advocaten af, ondanks het feit dat ik enkele zeer sympathieke advocaten tot mijn kennissen mag rekenen?
Is het u al opgevallen dat het slecht gaat met Club Brugge sinds Michel Dhooghe zich daar is mee gaan moeien?
En dat het slecht gaat met Michel Dhooghe sinds hij beslist heeft om zich niet langer met Club Brugge te moeien?
Zou Jean-Marie Dedecker er zelf nog in geloven?

In goede en kwade dagen, tot de blog ons scheidt

2009-05-03T00:43:00.005+02:00

Bloggen is gevaarlijk. Je bazen en collega's kunnen meelezen, toekomstige bazen lezen wellicht ooit eens mee, je moeder leest heel vaak mee én de advocaat van je bijna ex-vrouw leest mee.
Ik heb dat niet gelezen op zijn blog, ook niet op zijn LinkedIn pagina, maar wel in de dagvaarding die een deurwaarder 4 weken geleden in mijn bus is komen steken.
Blijkbaar was dit stukje een bewijs van het feit dat mijn huwelijk onherstelbaar ontwricht was. Niet dat ik daar minder fijne dingen over mijn vrouw heb geschreven, wél dat ik in het openbaar verkondig dat ik aan het scheiden ben. In de rechtbank overhandigde hij een mooie print van dat stukje aan de rechter. Mevrouw de rechter wist begot niet wat ze ermee aan moest en zei dat ze er eens ging over nadenken. Ze is klaar met nadenken op 28 mei.
De advocaat wil op die manier de echtscheiding sneller laten verlopen. Ik zal hem niet tegenhouden.

Stille Kempenzoon

2009-04-02T11:04:00.005+02:00

De serendipiteit heeft alweer toegeslagen. Wat een mens allemaal tegenkomt als hij voor het werk op zoek gaat naar archiefmateriaal over Nand Buyl! Oersaaie fragmenten absurdistisch theater, geweldig grappige televisiesketches, verbazingwekkend visionaire getuigenissen én een stukje eigen familie. Zo viel ik op een fragment uit een cultuurprogramma uit de jaren '50 dat 'Raakpunten' heette.

Tijdens de eerste dagen van Expo '58 nodigt het toenmalige N.I.R. enkele kunstenaars en intellectuelen uit voor een bezoek aan de tentoonstelling. Achteraf raken enkelen van hen in een discussie verwikkeld over moderne kunst in het algemeen en het werk van Mondriaan en Kandinsky in het bijzonder. Kandinsky is een schilder en Mondriaan een....celebralist.
De discussie tussen onder meer Felix De Boeck en Jos De Maegd wordt steeds verhitter. Tot een stille Kempenzoon met poëtisch talent met één eenvoudig zinnetje probeert om de boel te ontmijnen.

Schoon. En volledig mijn opa zoals hij is.

Bruksel Mabel

2009-03-09T23:57:00.007+01:00

Net op het moment dat De Standaard ons marketingewijs wil wijsmaken dat we een reisgids nodig hebben met de mooiste citytrips in Europa werd ik voor de zoveelste keer met het bewijs geconfronteerd dat reizen naar het buitenland niet nodig is als Brussel vlakbij is.

Ik maak al jaren bij iedereen die het horen en ook wij wie het niet horen wil reclame voor Brussel. Dat is namelijk een fantastische stad. En elke dag opnieuw raak ik er meer van overtuigd.

Als jonge kerel die opgroeide in de Zennevallei was Brussel de stad waar we met vrienden en vriendinnetjes naartoe gingen voor onze eerste bioscoopbezoeken zonder ouders. Het was daar, in de Agora-galerij, dat ik mijn eerste Palestijnse sjaal en puntschoenen kocht. Brussel was de stad waar ik naartoe trok om mijn wekelijkse concert mee te pikken, vaak in de AB, nog vaker in de Vaartkapoen, middenin het groezeligste stukje van Molenbeek. Brussel was de stad waar we in de zomer naar de Boterhammen en Mallemunt trokken om er nieuwe dingen te leren kennen. Brussel was de stad waar ik ging studeren en waar ik uren ronddwaalde in het museum voor schone kunsten of waar ik voor 55 frank een stomme film kon zien in het Filmmuseum, inclusief live pianobegeleiding. En Brussel is nu nog steeds de stad waar ik graag rondhang, zowel op een nachtelijk zomers terras op het Goriksplein als 's ochtends vroeg tussen de lamsbouten op de zuidmarkt. Het is nu de stad waar ik werk en het wordt ooit de stad waar ik woon.

En ik die dacht dat ik Brussel een beetje kende heb dit weekend een nieuw stuk van de stad leren kennen. Vreemd. Het was nochtans geen verborgen parel, wel integendeel. De Matonge-wijk en de vlakbij gelegen Place St-Boniface in Elsene zijn eigenlijk overbekend maar om de een andere vreemde reden was ik er nog nooit geweest.

Het was geen Trotter-gids die mij eindelijk tot daar bracht, wel een schoonzus die haar verblijf in India even verbrak voor een vakantie in België en Brussel nog veel beter kent dan ik.

Aan al die mensen die denken dat ze het geluk moeten zoeken in Parijs, Londen of Barcelona durf ik te zeggen: jullie dwalen. Het mooiste stukje Europa ligt vlakbij.

Ik ben supporter van de KBVB

2009-03-05T13:12:00.010+01:00

Bij de Belgische voetbalbond hebben ze een probleem. Allez, ze hebben daar heel veel problemen maar die zijn allemaal samen te vatten als: De Belgische Voetbalbond is een probleem op zich.

Enkele dagen geleden slaagde de KBVB er al in om zich compleet belachelijk te maken met haar oplossing voor de problematiek van de kwetsende spreekkoren: ze sturen een paar spionnen naar de wedstrijden die dan moeten rapporteren wat er door de supporters gezongen wordt. Probleem opgelost.

Trouwens, zouden die rapporten bestaan uit notenbalk-papier?

Ik zou als supporter en spreekkoorlid meteen op zoek gaan naar pipo's die een notaboekje of een dictafoon bij hebben en daar dan vlak naast gaan staan om wat onschuldige kinderliedjes te zingen. Kinderliedjes met véél tekst.

Wat is er trouwens mis met die spreekkoren, zelfs als ze racistisch of vrouwonvriendelijk zijn? Dat hoort toch gewoon bij de psychologische oorlogsvoering die bij topsport hoort? Als je daar als speler niet tegen kan ben je een sissie. En dan weten we meteen ook wie die homofiele voetballers zijn die nog uit de kast moeten komen.

Die spreekkoren zijn misschien niet netjes, getuigen zelden van goede smaak en zijn bovendien vals gezongen maar denkt de KBVB echt dat ze dat supportersgild kunnen opvoeden door dingen te verbieden? Wat doet een stout en niet al te snugger kind als je het iets verbiedt? Uitdagen heet zoiets.

En alsof ze hun debiliteit hiermee nog niet voldoende bewezen hadden deden ze er nu nog een schepje bovenop: iedereen die wil gaan kijken naar de interland België-Bosnië van 28 maart moet een contract ondertekenen waarin staat dat je voor België supportert en niet voor de tegenstander. Als Bosniër moet je maar in Bosnië je ticket halen, want o wee, je zou maar eens als Bosnië-supporter tussen de harde kern van de RodeDuivels-supporters moeten terechtkomen! De rellen, gevechten en lynchpartijen zouden niet meer te overzien zijn. En dan zwijgen we nog over de kwetsende spreekkoren.

Voor de KBVB is het een probleem als de supporters van twee teams die op het veld toch ook maar gewoon door elkaar lopen, in de tribunes door elkaar zouden zitten. Stel je voor dat je getrouwd bent met een Bosnische vrouw en je wilt samen genieten van een voetbalwedstrijd tussen julie beider vaderlanden. Volgens de KBVB kan dat niet. En stel je voor dat uit dat huwelijk ook kinderen zijn ontstaan, Vlaams-Bosnische kinderen die onmogelijk kunnen kiezen en gewoon willen genieten van -hopelijk- een mooi potje voetbal. Volgens de KBVB bestaan die niet. Neutrale supporters, eenvoudige voetballiefhebbers? Dàt zijn pas sissies.

De oplossing voor beide - door de KBVB zélf gecreëerde- problemen is nochtans simpel. Zo simpel dat ze zelfs bij de KBVB zoiets konden bedenken: schaf die opdeelvakken in de voetbalstadions af. Laat alle supporters door elkaar zitten. Belgen, Bosniërs, twijfelaars, mensen die zich van dag vergist hebben, homo's, hetero's én neutrale supporters, alles door elkaar. Hoe meer ze door elkaar zitten hoe beter.

Want zo vernietig je automatisch het groepsgevoel dat van gewone supporters debiele hooligans maakt. Hooligans bestaan alleen maar dankzij hun getal. Hun drang om zich als hooligan te gedragen ontstaat pas als ze zich beschermd voelen door hun grote groep 'gelijken'. En dan sleuren ze elkaar mee in debiel negatief gedrag. Als je alle supporters door elkaar laat zitten krijg je nooit gedoe, en wellicht ook nooit meer kwetsende spreekkoren.

Behalve als er leden van het Uitvoerend Comité van de KBVB in het publiek zitten. Dat zijn namelijk hopeloze gevallen.

Elvis is overal

2009-02-23T12:42:00.009+01:00

Toeval bestaat niet. Zegt men. Wat moet ik er dan achter zoeken dat ik bij het maken van huiswerk voor Het Laatste Uur op Radio1 overal Elvissen zag?

In Het Laatste Uur mag je als luisteraar plaatjes en een introductie voorstellen die passen binnen het thema dat Koen Fillet oplegt. Deze week is het thema duivel, de week daarop draait rond slecht weer. Aangezien ik dit weekend veel tijd en geen zin in klussen had ging ik in de platenkast op zoek naar inspiratie en cd's.

Dat ik daarbij overal op Elvis botste is niet alleen toeval, het is ook vreemd, want ik heb helemaal geen platen van Elvis. Toch niet van de Elvis die Presley heet.
En toch was Elvis overal.

Om te beginnen zat hij verstopt in de elpee- en songtitel van mijn suggestie voor de uitzending over de duivel: Aloha from Hell, een van de leukste nummers uit The Cramps-klassieker A date with Elvis. Dat is die plaat waar ook Can your pussy do the dog op staat.

Toen ik als 16-jarige thuiskwam met die (geleende) elpee keken mijn ouders heel raar op. Ze hadden ook wel Sympathy for the devil en Devil in disguise in hun platenkast staan maar dit was iets anders. A date with Elvis was géén plaat van Elvis, dat wisten ze wel zeker. Op de hoes stond een groezelige foto van een goed van oren en poten voorziene vrouw in hotpants en bikini en opgesmukt met duivelshoorns en een staart. De vrouw afgebeeld als satanische verleidster, dat kon weinig goeds voorspellen. De naam van de groep stond er op in dezelfde bloederige letters die ze gebruikten voor foute horrorfilms uit de jaren '70. Als er al muziek bestond die door de duivel persoonlijk was goedgekeurd dan moest het dit wel zijn. En ja, het leek alsof The Cramps een repetitiekot hadden met een extra deur die rechtsreeks uitgaf op de hel. Het was muziek die bewees dat ze daar in de hel een verdomd fijn gevoel voor ritme en riffs, maar ook voor humor hadden. Frontman Lux Interior is onlangs overleden, ik denk dat ik weet waar hij nu zit. Hij heeft een kaartje gestuurd. Gonna take a week off, Gonna go to hell, send ya a postcard, hey, I'm doing swell.

En Elvis drong zich nog meer op. Het thema slecht weer deed mij onvermijdelijk denken aan de roman And the ass saw the angel. Daarin regent heel de tijd, 10 jaar aan een stuk door. Die debuutroman van Nick Cave is een fantastisch mooi boek over de lelijkste kanten van de menselijk bestaan. Het boek vertelt het verhaal van Euchrid, een dove jongen die het goorste leven leidt dat je je maar kan voorstellen, hij heeft voltijds dronken moeder en een martelende vader en alsof dat nog niet genoeg is regent het dus al 10 jaar aan een stuk door. De vallei waarin Euchrid leeft is dan ook een grote modderpoel. Sinds zijn geboorte is er geen straaltje zon geweest. Die jarenlange regenbui is natuurlijk een verwijzing naar de apocalyps uit de Bijbel.

Omdat een boek voorlezen vooralsnog niet is toegestaan in Het Laatste Uur moest ik iets anders verzinnen. Gelukkig heeft Nick Cave ook liedjes gemaakt die verwijzen naar die apocalyps. The Firstborn is dead, een elpee uit 1985, opent met het nummer Tupelo. De stad Tupelo wordt geteisterd door regen en wind. Er raast een storm voorafgaand aan de komst van de messias. In dit geval een messias die tadaaah....Elvis Aaron Presley heet en die een einde moet maken aan het slechte weer op de radio. En die elpeetitel, The Firstborn is dead, naar welke halve tweeling wordt daarmee verwezen? U mag heupwiegend twee keer raden.

Elvis is dus overal, niet alleen in die frituur in Lille.

UPDATE:
dankzij Michel net ontdekt dat er een geweldig nummer van een zekere Mojo Nixon bestaat dat de stelling Elvis is overal bewijst. Dankuwel Michel.

Ongestelde vragen (5)

2009-02-07T22:00:00.002+01:00

Waarom is een tweedehands kettingzaag duurder dan een nieuwe?
Zijn er mensen die Goedele kopen?
Waarom negeert de verdeler van de VlaamsBelang-krant die sticker tegen ongeadresseerde post op mijn brievenbus?
Waarom doet Tom Barman zich zo vaak arroganter voor dan hij in werkelijkheid is?
Waarom hebben de andere mensen in het wassalon niks bij om te lezen?
Hoe populistisch denkt Renaat Landuyt nog te moeten worden?
Wanneer ga ik beseffen dat rondlopen met geschaafde ellebogen niet meer past bij mijn leeftijd?

Wat ik kan doen anderen beter

2009-02-06T17:29:00.003+01:00

Goh. Waar kan een mens na twee weken stilte zoal over bloggen? Niet dat er de voorbije weken en dagen niks gebeurd is dat niet de moeite was om het over te hebben. Wel integendeel, privé zijn het de woeligste weken uit mijn leven en in de rest van de wereld zijn er ook wel dingen gebeurd waarover, waarvan of waaraan iemand zoals ik zich kon verbazen, opwinden, ergeren of kromlachen.
Neem nu die vraag of onze kindercrèches wel veilig genoeg zijn. Of die lange tenen van de joodse gemeenschap in ons land. Of de hetze tegen Bert Anciaux. Of het belang van bladspiegels. Ja, bladspiegels
Alleen.. Wat moet ik daarover schrijven als anderen dat al veel beter hebben gedaan dan ik het ooit zou kunnen? Allez, hier bvb over die lange tenen. En hier over die belachelijke vraag. En hier over die arme Bert. En hier over die bladspiegels.

Nachten zonder eind

2009-01-24T13:01:00.004+01:00

Het thema van Het Laatste Uur van zondag is 'Nacht'. Mijn bijdrage zal er niet tussen zitten, de deadline is onverbiddelijk. En terecht.

Puur intuitief schiet mijn geest bij het woord nacht meteen richting Trockener Kecks. Zeker in het Nederlands is er geen andere rockband die meer gezongen heeft over de nachtelijke uren. Omdat intuitie bij mannen niet altijd te vertrouwen is heb ik mij de voorbije nacht geamuseerd om dat objectief te bewijzen. En het klopt. Alleen al in de titels van hun nummers komt het woord 'nacht' 8 keer voor. Alleen de nachten, Hier komt de nacht, Ik wil de nacht terug, Nacht zonder eind en nog een paar varianten. Nu goed, 8 keer lijkt niet zo veel, maar als je er dan ook nog eens de teksten op naslaat wordt het wel heel duidelijk: in ongeveer de helft van hun liedjes komt het woord 'nacht' voor, of beschrijft Rick De Leeuw het verloop van een nacht, meestal een eenzame.
Een van mijn favorieten in die laatste categorie is Tango aan zee. Een nummer waarin Rick De Leeuw een voor mij zeer herkenbaar fenomeen (uit het verleden) bezingt: de nachtelijke zoektocht naar dat ene café dat nog niet gesloten is. Je kent dat: je gaat uit met vrienden, amuseert je een paar uur en dan nemen die vrienden een voor een afscheid. Omdat de babysit niet na middernacht wil blijven, of omdat er 's anderendaags vroeg moet opgestaan worden, of gewoon omdat het café sluit. Iedereen naar huis, maar zelf heb je daar absoluut nog geen zin in. Zelfs al besef je dat je beter zou gaan slapen, de lokroep van het nachtelijke avontuur is te sterk. In mijn geval eindigde zo'n zoektocht vaak in een slechtverlichte karaoke-bar, een sullige stripteasetent waar een Duvel 250 frank kostte of een foute discotheek met kerstversiering in het decor. In het geval van Rick De Leeuw eindigt zijn zoektocht in een schipperscafé in de haven.
En omdat ik niet meteen een gezongen versie van Tango aan Zee op het internet vind stel ik meteen een tweede Kecks-klassieker voor met ongeveer hetzelfde thema: Vanavond voor altijd. Mee te brullen refrein: iedereen is moe maar iedereen wil meer! Rock 'n' roll zoals het hoort.

Nieuwjaarsbrief

2009-01-08T10:25:00.004+01:00

Sinds de invoering van de nieuwsamengestelde gezinnen én de vergaande vergrijzing van onze samenleving worden Nieuwjaarsbrieven niet altijd meer voorgelezen op 1 januari zélf.
Op welke dag je kinderen/neefjes/kleinkinderen zo'n brief ook voorlezen, hij eindigt toch altijd met de datum. En hoewel het dan soms al 5 januari is wordt er hardnekkig vastgehouden aan de datum die uit het hoofd geleerd werd of geschreven staat: 1 januari. 2009 in dit geval.
Als kinderen dat doen heeft het nog iets schattigs. Als ze dat in Ter Zake doen frons ik toch mijn wenkbrauwen.
Dit is het begin van Ter Zake van maandag 5 januari. Luister naar de nieuwjaarswensen en kijk goed naar de datum.

Zielig kerstfeest en een hopelijk gelukkiger nieuw jaar.

2009-01-01T19:54:00.004+01:00

Voor diegenen die in het laatste zinnetje van dat stukje over mijn knie gelezen hadden wat er te lezen viel: proficiat!

Voor de anderen zal ik het nu maar wat explicieter aanpakken, teneinde ambetante situaties zoals daarnet op het gezellige Nieuwjaarswens-moment bij de familie te vermijden: ja, ik ben aan 't scheiden. En mijn vrouw ook.

Wees gerust, ik zal hier niet in weeë geuren en afgebleekte kleuren vertellen wat er is misgelopen, om de simpele reden dat dat niet uit te leggen valt en ook wel een beetje omdat dat uw zaken niet zijn.

De waarheid heeft echter haar rechten. En dus valt er op vragen als "Wat mag ik u voor 2009 wensen?" niet veel anders te antwoorden dan: "een zo pijnloos mogelijke scheiding zou wel fijn zijn". Geloof mij, zo'n antwoord komt bij de verzamelde tantes en nonkels op een gezellig onderonsje met nieuwjaarsbrieven nog harder aan dan een slecht gemikte champagnekurk.

Je kan in mijn situatie op twee manieren reageren: a) emotioneel worden en stil in een hoekje zitten wegkwijnen, iets wat me - eerlijk - af en toe wel overvalt. Of b) het cynisme de vrije loop laten, iets wat me - even eerlijk - bijzonder goed ligt.

Als ik dus de komende weken, maanden nog cynischer ben dan gewoonlijk is dat enkel en alleen maar omdat ik bang ben van dat hoekje.

Zonde van de zendtijd (2)

2008-12-30T19:14:00.004+01:00

Eindelijk. Zo meteen nemen we de eerste aflevering op van Zonde van de zendtijd. Een nieuw Canvas-programma waarin Henk Rijckaert en Bert Gabriëls humor plegen te plegen door met een zeer kritisch oog naar de media te kijken. Alles wat hen opvalt op tv, in de kranten en in de boekskes en waar ze zich vragen bij stellen onderwerpen ze aan een pseudo-kritisch onderzoek.
De eerste minuut van het programma moet nog worden uitgezonden - dat gebeurt namelijk pas op maandag 5 januari - en toch heeft de censuurpolitie al 4 keer moeten ingrijpen en hebben we al een eis tot schadevergoeding aan ons been.
En dan te zeggen dat Henk en Bert het allemaal positief bedoelen, echt waar.

Gelukkig is de trailer compleet onschadelijk. Of het moet zijn dat de Vereniging ter Bescherming van de 1000Hz-gevoeligen al gereclameerd heeft.

Accidents waiting to happen

2008-12-08T17:51:00.005+01:00

Sommige dingen zijn voorspelbaar. Ook zonder zesde zintuig. Een knie die al enkele maanden luidop protesteert wanneer hij geplooid wordt, daar moet vroeg of laat een pijnlijk gevolg op komen. En zo geschiede. Wat vorig weekend een mooie wintertocht rond het drielandenpunt Luxemburg/België/Duistland moest worden is uitgedraaid op een pijnlijke affaire.

Morgen mag/moet ik na anderhalve week manken op een dieet van ontstekingsremmers onder de scanner om uit te maken of het nu de meniscus dan wel de ligamenten zijn die het begeven hebben. Dat maakt naar het schijnt een verschil van enkele weken of enkele maanden rustig-aan-met-de-knie. Voor een zaalvoetballer die ook nog veel fysieke arbeid in de tuin in het vooruitzicht heeft maakt dat een groot verschil.

En blijkbaar komen ook aangekondigde ongelukken niet alleen. Ik heb me al suf gepiekerd om in die kapotte knie geen metafoor te zien voor het huwelijk. Ik moet daar maar mee stoppen, het helpt toch niet.

Bericht bewerken

2008-11-19T22:48:00.008+01:00

Er zijn de voorbije jaren al een paar keer wilde geruchten opgedoken en affaires blootgelegd die aan het licht kwamen door onderschepte e-mails. Als ik me niet vergis gebruikte Jean-Marie De Decker destijds een e-mail van Johan Museeuw als chantagemiddel om diens dopinggebruik in de herfst van zijn carrière aan het licht te brengen en in de zaak Erik Wymeersch vs. Renno Roelandt was er ook al een dreigement om bezwarende e-mails openbaar te maken.

En nu weer zoiets: Knack pakt uit met de zogezegde liefdes-e-mails van Morel en Van Hecke. Knack heeft die van Jurgen Verstrepen gekregen die ze op zijn beurt in handen heeft gekregen van de ex van Morel. Die mens had zich blijkbaar eens geamuseerd met het postvak van zijn madam na te pluizen. Hij had daar misschien een goeie reden voor maar dat doet er nu even niet toe.

Het weirde is dat Morel op haar blog (scroll naar haar bericht van 17nov) al had aangekondigd dat Knack zo zot ging zijn om die e-mails te publiceren. In die blogpost schrijft ze ook al wat er loos is met die e-mails. Of tenminste: wat er loos zou kunnen zijn met die e-mails. Namelijk: e-mails zijn heel makkelijk te vervalsen. En nu komen we waar we zijn moeten: ik zit daar al heel lang mee. Waarom wordt zo makkelijk aangenomen dat een bezwarende e-mail authentiek is? Zeker als ze afkomstig zijn van een gefrustreerde ex-man en/of een gefrustreerde ex-partijgenoot zou je je daar toch vragen moeten bij stellen.

In Outlook is er een functie 'bericht bewerken'. Je kunt dan in die oorspronkelijke mail alles veranderen, van het lettertype tot de inhoud. Het enige wat je nog moet doen is 'ja' klikken als de computer bij het sluiten vraagt ofje de wijzigingen wil opslaan. Zelfs ik kan dat. Als je die mail dan afdrukt of doorstuurt is er geen enkel spoor meer van de aanpassingen. Als ik dat zou willen kon ik morgen een e-mail naar Story sturen waarin Wendy van Wanten Ilse Beyers van Dag Allemaal bedankt voor de fijne samenwerking én voor het feit dat ze een week op Franske heeft willen passen terwijl ze op reis was. Als ik dat zou willen dus.

Dit advocatenkantoor geeft haar klanten ook het advies om e-mails niet als bewijs te gebruiken, net omdat er technisch vanalles mogelijk is qua vervalsingen. Ik weet niet of Morel klant is bij dat advocatenkantoor maar ze heeft het ondertussen - enkele uren na publicatie - toch al voor elkaar gekregen dat Knack zijn kak én zijn artikel gedeeltelijk moest intrekken. Hoe moeilijk het is ook is om toe te geven: Marie-Rose heeft misschien wel gelijk.

Van je oude vrienden moet je 't hebben

2008-11-13T00:14:00.003+01:00

"This one goes way back. It's from a period I wasted my time with a bunch
of old fuckers."

Grant Hart, Stuk Leuven, als aankondiging van een oud Hüsker Dü-nummer.

"Did I say 'old fuckers'? Sorry, I meant 'selfish pricks'.

Grant Hart, Stuk Leuven, als afkondiging van hetzelfde nummer.

Mooi optreden trouwens. Met een onwaarschijnlijk mooie, hartverscheurende versie van 'Diane' , iets wat hij de vorige keren nog als verplicht nummer tegen zijn zin opvoerde. Ik las hier dat het in Gent ook goed was.

"Thank you for having me. Take care of each other......or not."

Grant Hart, Stuk Leuven, ten afscheid tegen het publiek.

Smaken verschillen

2008-11-08T01:24:00.003+01:00

Man komt bij de psychiater en zegt: 'dokter, ik heb last van
schizofrenie.'
'Hoezo?' vraagt de dokter
Man: 'mijn ene helft is verbitterd, de andere verzuurd.'

Ik moest heel hard lachen toen ik het mezelf hoorde bedenken. Ik zeg niet aan wie ik toen dacht maar jullie kennen 'm allemaal.

Echt nieuws en rating drie

2008-11-07T23:18:00.007+01:00

Een hele tijd geleden, toen ik me nog boos maakte om die idiote titel van de nieuwe nieuwssite van de VRT, ontdekte ik per toeval dat er zoiets bestond als nieuws.be. Die site was toen nog compleet blanco. Een beta-versie noemen nerds zoiets geloof ik.

Na veel gedoe over auteursrechten (of ook niet) is die site ondertussen écht van start gegaan. En kijk: waar bots ik vandaag op? Op mijn eigen stukje over de slechte reclame van George Washington. Dat is schrikken en lachen tegelijkertijd, het lijkt wel een horrorfilm met Kurt Rogiers in de hoofdrol.

Nieuws.be haalt dus zijn zogezegde nieuws bij onnozele blogs als deze. Omdat ze daar bij nieuws.be zelf ook wel weten dat niet alles op het net te vertrouwen is hebben ze een rating-systeem opgesteld. Zo kan je als nieuwsgierige bezoeker inschatten in hoeverre het bericht dat je net hebt gelezen zever is. Ik krijg in dat systeem een rating:3 mee. Een schaal is pas bruikbaar als je een referentie hebt en dus ben ik even gaan kijken naar de ratings van enkele andere bronnen. Zeer interessant! En het vraagt om een overzichtje:

Belga krijgt een 10. Lijkt logisch, degelijkheid loont. Knack, volgens Noel Slangen een blad vol pure roddel en laster, krijgt een 8, zelfs als het een stuk van Dirk Draulans is. Het Nieuwsblad krijgt ook een 8, net als Humo, Gazet van Antwerpen en eurosong.be. NRC Handelsblad en DeStandaard krijgen een 9, De Telegraaf maar een 7.

Ik krijg dus een rating 3 , Zoudenwedatweldoen? wordt even betrouwbaar ingeschat als bijvoorbeeld cafe swa , Dirty Jos en Jatarara. Bien étonnés de se retrouver ensemble.

Het kon nog slechter, zo blijkt. OpenVLD krijgt voor dit persbericht slechts een 1. Een één!Dat is exact dezelfde betrouwbaarheidsscore als sex.blog.nl voor haar bericht over de dildo-jumpwedstrijd op de eroticabeurs van Hasselt. Dat komt ervan als je je persberichten laat schrijven door Noël Slangen.

Die 1 van de OpenVLD intrigeerde mij. Toen merkte ik dat ook persberichten van Groen!, CD&V en Vlaams Belang met de laagste betrouwbaarheid werden gekwoteerd. Misschien is dat wel zo slecht nog niet. Toch vreemd dat deze post van de persoonlijke blog van Caroline Gennez dan plots een 8 krijgt.

Er staat op nieuws.be ook een bericht met als bron de website sterrennnieuws.be. De betrouwbaarheids-rating bij dat bericht is 0 (nul!!). Waarom zet een nieuwssite een bericht op zijn pagina's waarvan hij zegt dat het NIET te vertrouwen is? Zelfs bij deredactie.be zouden ze dat niet doen.

Jammer dat er geen rating te vinden is voor deze site. Die pretendeert namelijk het enige échte nieuws te brengen. Dubbel jammer dat hij niet meer geupdatete is sinds februari 2007. Kortom: er is geen betrouwbaar nieuws meer.

UPDATE: net ontdekt dat mijn post over de Humo-verkoop ook al op nieuws.be stond. Zouden ze deze ook klakkeloos overnemen? Dat zou pas meta zijn.

UPDATE2: Ze hebben het gedaan!!! nu valt mijngat helemaal open.

Terzake zoekt u

2008-11-07T10:17:00.003+01:00

Terzake heeft u nodig.
Yep. Ook als u niet stapelverliefd bent op een Antwerpse SPa-politica. Ook als u niks te zeggen hebt over Barack Obama of Fortis. Ook als u toevallig eens geen mening hebt over het idiote poll-thema van de dag.*

De enige voorwaarde waaraan u moet voldoen is u vervelen op het werk. Naar het schijnt is dat een probleem. Zoals wel vaker met problemen bestaat er ook een modern woord voor: bore out.

Dus, als u zich verveelt op het werk én u wilt daarover eens getuigen én u wilt de jongens en meisjes van Terzake uit de nood helpen. Twijfel dan niet. Terzake zoekt u.

*De stelling is deze week zo idioot dat ik uit principe "Neen" heb geantwoord. Ik stel voor dat jullie dat ook allemaal eens doen. Benieuwd of ze dan met het nieuws afkomen dat een meerderheid van de Vlamingen tegen een gekleurde premier is.

Slechte reclame

2008-11-07T09:49:00.005+01:00

George Washington was niet alleen de allereerste president van de Verenigde Staten. Het is blijkbaar ook de naam van een Belgisch communicatiebureau.

Ze dachten daar vorige week: misschien moeten we maar van de Amerikaanse presidentsverkiezingen gebruik maken om onze naambekendheid te vergroten. Dat leek een goed idee.

En dus kochten ze advertentieruimte in De Morgen. (hier te bekijken)
Veel witruimte, een enkele slogan in grote groene letters: "Proficiat Barack. Groetjes, George" en dan onderaan wat meer uitleg over het feit dat George Washington een communicatiebureau is. En wat ziet mijn nochtans met wallen omrande oog in de laatste zin van de tekst? Een lelijke taalfout. Er staat "Maar dat weten zij natuurlijk net zo goed als ons". Die ons moet wij zijn en dat doet pijn aan mijn ogen en mijn taalgevoel en dat is toch wel heel slechte reclame voor een communicatiebureau.

Leve de censuur

2008-11-05T23:18:00.011+01:00

Den Humo moet uit de rekken worden gehaald en voor elk exemplaar dat nog te koop is moet een dwangsom van €250 worden betaald. Dat was de uitspraak van de rechter na een eenvoudig verzoekzicht bij hoogdringendheid, zoals dat zo mooi heet onder juristen. De vraag kwam van mevrouw Ricour én mijnheer Koekelberg. Elk apart trouwens, dus niet samen, zoals ze stonden afgebeeld in die smakeloze prentjes van Humo.

Ben ik de enige die dit soort van rechtspraak totaal onbegrijpelijk vind?

Dat zo'n vies prentje niet zo grapppig is voor de betrokkenen in kwestie als voor het merendeel van de Humo-lezers is nog geen reden om het te verbieden, maar dat is niet eens de oorzaak van mijn onbegrip.

Wat ik zo vreemd vind is die verplichting om Humo uit de rekken te laten halen. Wat wil een advocaat of een rechter daarmee bereiken? Vermijden dat de Humo-lezers die prentjes zien? Humo financieel straffen? Daar al eens goed over nagedacht?

Ik wel: dat bevel viel dinsdagavond zo rond een uur of vijf. Wanneer kopen mensen de Humo? De meesten toch op dinsdag, de dag waarop hij verschijnt? Die Humo's kan je niet meer terughalen. En diegenen die er nog geen gekocht hadden hoorden om 18u in het nieuws dat ze daar nog twee uur de tijd voor hadden. De meeste dagbladwinkels waren al gesloten, maar in alle tankstations en supermarkten lagen nog hele stapels. Als je op het nieuws hoort dat hij verboden is omdat er straffe prentjes in staan rep je je toch als de bliksem om er nog eentje op de kop te tikken? Extra veel mensen die de prentjes zien en extra inkomsten voor Humo dus. Trouwens, al die aandacht in de journaals en de andere media: gratis reclame voor Humo en extra veel mensen die de verboden prentjes zien. Dat betekent bij een volgend nummer gegarandeerd een hogere verkoop.

Vandaag blijkt dat Humo vrijdag een aangepaste versie op de markt brengt. Op de plaats van de stoute prentjes staat nu in koeien van letters 'gecensureerd'. Goed gezien van die mannen van Humo: dat zijn twee collector's items in een en dezelfde week. Kassa! Kassa!

Volgens mij heeft die rechter het helemaal niet goed voor met mevrouw Ricour en mijnheer Koekelberg. Volgens mij is die rechter een vriendje van Aimé van Hecke van Sanoma.

Och ja, die ongecensureerde en dus verboden Humo lag vandaag nog gewoon in enkele Brusselse krantenwinkels en is trouwens hier nog altijd te koop. En daar ook. En als je vindt dat Sanoma al genoeg verdiend heeft kan je de prentjes waarover het gaat hier gratis bekijken.

UPDATE: Jorgen Oosterwaal zegt hier officieel dat Humo zware financiële schade heeft geleden maar tussen de regels door bevestigt hij mijn theorie:

'Wekelijks verkoopt Humo om en bij de 230.000 exemplaren. 70 tot 80 procent daarvan wordt op de eerste en de tweede dag verkocht', zegt Oosterwaal. 'Maar we hadden deze week ons dossier over Fortis-aandelen en de voorkennis van De Gucht. Bovendien heeft Studio Brussel gisteravond ook opgeroepen om zoveel mogelijk Humo's te kopen. Ik heb geen idee in hoeverre die elementen de verkoop beïnvloed hebben.'

Driewerf Grant Hart

2008-11-03T09:47:00.003+01:00

De drummer van Hüsker Dü. Dat is de omschrijving die je meestal nodig hebt om mensen uit te leggen wie Grant Hart is. Meestal helpt zelfs dat niet.

Ik noem mezelf niet vaak een 'fan', maar in het geval van Grant Hart kan ik niet anders. Hoe komt dat? Dat weet ik zelf niet goed. Hij is even sympathiek als een deurwaarder met een ochtendhumeur, zijn beperkte humor is meestal zuiver cynisme, zijn interviews zijn ernstiger dan een persconferentie van Fortis en hij heeft niet echt een leuk snoetje.

Zijn muziek? Ik hou van de meeste van zijn platen, en er zitten onwaarschijnlijk straffe rocksongs én bloedmooie ballads in zijn repertoire. Maar er zit ook veel kaf tussen het koren.

En toch, ik ben dus een fan.

Het is begonnen met het optreden van zijn toenmalige band Nova Mob op RockHerk, bijna 20 jaar geleden. De grote broer van mijn beste vriend had iets gezegd waarin de woorden drummer en Hüsker Dü verwerkt zaten. Het zei en deed me niet veel. Ik hoorde een goeie band met setvige nummers, niets meer, niet minder. Tot die niet zo sympathieke frontman plots problemen kreeg met zijn versterker. De problemen escaleerden en mijnheer Hart hielp zijn versterker finaal naar de vaantjes door 'm de frontstage in te keilen. Het publiek en de rest van de groep stond erbij en keek ernaar. Wat deed Grant Hart? Hij kwam op de rand van het podium staan en begon aan een volledig a capella-versie van 'The Main'. Zonder enige versterking, op een rockfestival, in openlucht. Ik weet niet hoe ver een mond kan openvallen van verbazing, maar toen zijn er records gebroken.

Sinds dat optreden heb ik Grant Hart nog een vijftal keer zien optreden, een paar keer met Nova Mob, een paar keer solo. Meestal aan de gitaar, soms achter de drums. Die optredens leverden momenten op die varieerden van pijnlijk tot grandioos, van zielig tot - jawel - sympathiek. Je weet nooit wat je kan verwachten. Wacht 'ns, misschien is dat wel het codewoord voor mijn 'fan' zijn: onvoorspelbaarheid. Zou het?

Deze week komt Grant Hart drie keer naar ons land. Zaterdag op De Nachten, zondag in de Handelsbeurs en op 12nov in het Stuk in Leuven. Stel uzelf niet de vraag "Zou ik wel gaan?". Stel uzelf de vraag "Hoeveel keer zal ik gaan?"

Hier een elektrische versie van The Main, met Grant uitzonderlijk nog 'ns achter de drums.

Het Laatste Uur

2008-10-21T00:46:00.005+02:00

Sinds september heeft Koen Fillet een geweldig stuk speelgoed op de radio. Hij mag in het allerlaatste uur van de laatste dag van de week volledig zijn goesting doen. Geen enkele marketeer uit het directiecomité van de de VRT of muziekcördinator die zich moeit. Hij is daar blij mee, je hoort dat eraan.

In Het Laatste Uur vraagt hij de luisteraars om zelf een stukje presentatietekst in te lezen en dat dan als MP3 of wav-file in te sturen. Het resultaat is een soort web2.0-versie van een radioprogramma. Hij heeft het zelf ooit user generated radio genoemd. Dat had hij wellicht opgevangen in een uiteenzetting van een marketeer uit het directiecomité. Hij bedoelde gewoon een verzoekplaatjesprogramma met een thema. Het resultaat is ook een verzoekplaatjesprogramma met een thema, maar wat voor een! Een uur lang muziek die je anders bijna nooit hoort op Radio1 én die nochtans het luisteren waard is. En dat gecombineerd met bijzonder interessante verhaaltjes van fijne mensen, de ene al wat bekender dan de andere. Koen selecteert, vult aan waar nodig, voorziet het geheel van intro, tussenvoegsel en outro en geniet hoorbaar van het resultaat.

Sinds enkele weken ben ik niet enkel vaste luisteraar maar ook generator. De kriebel om zelf een bijdrage te leveren bleek groter dan de technische drempel om zo'n mp3-tje te fabriceren. Het thema 'tijd' bracht mij terug naar een oud lief en haar vader, de man die overal te vroeg arriveerde. 'Film' katapulteerde mij naar de Brusselse cinefiele bioscoop waar ik het had aangedurfd om een vraag te stellen aan regisseur Hal Hartley. 'Liegen en bedriegen' deed mij een song van Prince herontdekken op een cd die ik wel gekocht had maar blijkbaar nooit echt beluisterd. Het is vreemd welke bijwerkingen dat programma op mij heeft: van zodra Koen een nieuw thema bekendmaakt ga ik met mijn ingebeelde vinger mijn virtuele cd-kast af. Mijn cd's zitten namelijk nog altijd in een stapel onuitgepakte bananendozen. Van zodra ik een paar dingen heb opgerakeld zoek ik op het net naar bevestiging van mijn vermoedens en herinneringen. Na al die tijd ontdek ik plots teksten en verwijzingen in songs die ik nooit eerder had gehoord of vermoed. Dankzij Het Laatste Uur herontdek ik mijn eigen cd-collectie. Wat zal dat worden als ik écht begin uit te pakken?

Het komende Laatste Uur heeft als thema 'Wals'. Dat doet me denken aan mijn bezoek aan het knusse vrijgezellenappartement van Frank Vander Linden in Brussel, ergens halverwege de jaren negentig. Ik had toen het voorrecht eenmanspubliek te mogen zijn voor een vreemde versie van Dit is mijn huis in driekwartsmaat.

Zonde van de zendtijd

2008-10-19T20:12:00.006+02:00

Mag ik even Gella Vandecaveye citeren? "De kogel is door de kerk, de knoop is doorgehakt en de teerling is geworpen." Gella had het over haar afscheid van de competitiesport toen ze deze geweldige volzin gebruikte. Ik wil 'm gebruiken om te melden dat het Canvas-programma waaraan ik nu al enkele maanden werk eindelijk een titel heeft. Ten tijde van de eerste proefopname was onze werktitel nog Iets in de media. Dat is wat 18-jarige meisjes en jongens met meer ambitie dan talent meestal antwoorden op de vraag "Wat wil je later doen?". Het was ook wat presentatoren Henk en Bert doen in het programma: iets in de media.

Helaas. Op het moment dat Canvas besloot dat het boekenprogramma van Leyers en Verdonschot Iets met boeken zou heten werd er bij ons op kantoor hard gevloekt. Dat die 'iets' in ons geval tenminste nog een dubbele betekenis had telde helaas niet meer mee. Terug naar af.

Er zijn tientallen alternatieven bedacht maar geen enkele kon echt tippen aan Iets in de media. Wat passeerde er allemaal?: Meerwaarde, mijn kloten!, Nooit gewist, En dan nu echt Ter Zake, Iets zonder boeken, Media Culpa (fucking slechte woordspeling) en nog zo vanalles. Maar kijk: we zijn er uitgeraakt en Canvas heeft ingestemd met ons nieuwe voorstel. Het wordt dus 'Zonde van de zendtijd'. Klinkt goed, relativeert meteen de hele boel en het kan qua gelaagdheid tippen aan de geweldige bladerdeeg-glaceekes van de bakker hier om de hoek.

De titel viel toen we op een redactievergadering het einde van een aflevering van Blokken bespraken. In die uitzending had Ben Crabbe zich gespeeld boos gemaakt op de kandidaat omdat het spel twee minuten te vroeg gedaan was. Hij vond er dan niet beter op om die twee resterende minuten vol te lullen met een uitleg over waarom hij nog twee minuten moest lullen.

Zonde van de zendtijd is vanaf de eerste maandag na nieuwjaar te zien op Canvas, meteen na Ter Zake. Allez, meteen na is overdreven. Het is eigenlijk Na Ter Zake, het weerbericht, een 'volgende week'-trailer, een 'nu woensdag film'-trailer, een 'zo meteen op CanvasPlus' trailer én een Boodschap van Algemeen Nut waarvan het algemeen nut ver te zoeken is. Het gaat nog altijd over wat Bert en (die andere) Henk zien, lezen en horen in de media en waar ze vragen bij hebben. U weze gewaarschuwd.

Nodig is nog altijd niet nodig

2008-10-06T09:19:00.003+02:00

Een 24uren-staking zorgt bij mij altijd voor onnodige irritatie. Ik hoor de hele dag lang op de radio dat die staking voor de 'nodige' vertragingen, de 'nodige' problemen en de 'nodige' files zorgt.
Die dingen zijn helemaal niet nodig. Ze zijn misschien wel voorspelbaar of onvermijdelijk of extra of uitzonderlijk maar nooit nodig.
Ik heb dat hier al eens geschreven, maar blijkbaar is het nog eens nodig. Of vereist. En nu ga ik de nodige verderzettingen doen van mijn werk.

UPDATE: de VRT-taalraadsman heeft mij laten weten dat 'de nodige' in de betekenis van 'de daarbij horende' wél kan maar dat ze nog niet is opgenomen in Van Dale. En dat het licht ironisch bedoeld is. Zal ik dan maar met een licht ironisch bedoeld 'tja' eindigen?

Raadsels en feiten

2008-10-05T19:07:00.005+02:00

1.
Badkamertegels. Kunnen die van kleur veranderen?
Ik zou denken van niet.
Ook niet door vocht of zo?
Neen, dat is toch gebakken en zo en dat is toch iets email-achtigs, dat kan toch niet van kleur veranderen? Het voegsel, dat misschien wel, maar de tegels zélf niet.
En ook niet als ze super-super-goedkoop waren?
Neen, als ze te dun zijn kunnen ze wel makkelijker barsten, dat wel. Maar van kleur veranderen, neeuh.
Toch wel.En het is zo raar, het gaat met een tempo van gemiddeld 1 tegel per dag. Ongeveer. En het is geen gezicht.

2.
Zo'n slagboom van een betaalparking. Denk je dat die plots naar beneden kan schieten als je er door rijdt?
Hoe bedoel je?
Welja, zo'n slagboom. Ik redeneerde tot voor kort altijd dat die ook berekend is op auto's met een aanhangwagen of een caravan. Dus: als je maar kort genoeg op je betalende voorganger rijdt blijft dat ding wel open.
Ik begrijp het niet goed.
Wel, ik deed dat om niet te moeten betalen.
Ah ja! En, lukte dat?
Ik heb zo al tientallen keren gratis geparkeerd en wellicht al een paar honderd euro uitgespaard.
Dat is straf. Maar ik zou dat precies toch niet riskeren.
Ik nu ook niet meer.

Gewenst bezoek

2008-09-25T22:26:00.004+02:00

'Bezoeker' stond er in grote zwarte letters op de badge. De badge hing op een duidelijk zichtbare plaats op zijn trui, zo ongeveer ter hoogte van zijn hart. Hij stapte de lift in op het moment dat ik ze verliet. We kruisten elkaar heel even. Hij zag dat ik naar die badge keek. Ik schaamde mij. Hij zag dat.
De lift was eigendom van de VRT. De trui en de badge hoorden toe aan Bart De Pauw, geroemd en gevierd televisiemaker, net vetrokken uit het vertrouwde Woestijnvis-nest. Sinds dat voorval - enkele dagen geleden - probeer ik mij het tafereel voor te stellen dat moet hebben plaatsgevonden aan de bezoekersingang van de VRT. Heeft de bediende hem niet herkend? Heeft die man of vrouw hem wel herkend maar redeneerde hij "regels zijn regels, ook voor Bart De Pauw"? In beide gevallen is mijn plaatsvervangende schaamte terecht.

Vroeger - ten tijde van Schalkse Ruiters bvb - twijfelde ik nog, in mijn ogen was Tom net altjd iets straffer dan Bart. Na de eerste 2 minuten van Het geslacht de Pauw is die twijfel voorgoed verdwenen. Het geslacht De Pauw is in mijn ogen met kilometers voorsprong het beste wat ooit op de Vlaamse televisie te zien is geweest. Een programma bevatte meer lagen dan een driedubbele portie lasagne mét extra kaas. Het geslacht was pure genialiteit. Dat Bart zich voor dat programma zo te kijk en te kakken zette voor iedereen in Vlaanderen die slechts het aangebrande bovenlaagje van die lasagne kon smaken maakt zijn prestatie des te bewonderenswaardig. Zelfs deze journalist kon het onderscheid niet maken tussen echt en fake.

Het geslacht was zo perfect dat ik zijn flauwe woordgrapjes in Schalkse Ruiters en Mannen op de rand en zijn flauwe acte de presences in Steracteur Sterartiest en Eurosong graag vergeef.
Dat hij nu opnieuw door de VRT wandelt verheugt me, dat hij dat met een bezoekersbadge moet doen is pijnlijk. Of zou het dan toch weer zo'n briljantee een scene geweest zijn uit de nieuwe - derde - reeks. Zo'n scene die zo pijnlijk genant is dat het weer grappig wordt. Ik hoop het van harte.
Tot ik uitsluitsel krijg doe ik het nog even met die eerste 2 minuten.

Frieda pleegt verraad

2008-09-11T21:39:00.006+02:00

Elke keer als ik de voorbije jaren Frieda mocht ontmoeten was er die blik van verstandhouding. Wij begrepen elkaar zonder iets te moeten zeggen. We hoorden tot dezelfde familie. Er was iets wat ons verbond. Iets van amper enkele milimeters breed. Een spleetje. Tussen de tanden. Diasteem voor de kenners.

En kijk, deze clevere jongen heeft ook opgemerkt (en met een mooie voor en na bewezen) wat ik met een half oog op de Laatste Show had gezien: Frieda heeft tijdens de zomervakantie het spleetje tussen haar tanden laten verdwijnen. Ik vind ze plots al een stukje minder sympathiek.

Flauw Frieda. Hoe zit het met de solidariteit tussen de diastemers? Telt dat plots niet meer? Moeten we elkaar voortaan begroeten met gesloten lippen? Ik kijk er tegen op.

Frieda is al bezweken. Maar zelfs als morgen Rob de Nijs of Guy Verhofstadt spleetloos door het leven willen gaan blijf ik de trotse bezitter van de een spleetje. Nah!

Het zit 'm in de details

2008-09-09T10:00:00.003+02:00

Net even door 'de koning in zijn blootje' gebladerd. Dat is een nieuw kinderboek. Het is een verzameling van plezante weetjes over alle leden van ons koningshuis.

De auteur is Mario Danneels, de freelance journalist die destijds als 17-jarige spectaculair debuteerde met zijn biografie over Paola. Die biografie haalde de internationale pers omwille van een passage waarin Danneels het bestaan van koning Alberts buitenechtelijke dochter Delphine Boël wereldkundig maakte. Dat was iets wat heel veel journalisten al wisten maar nog nooit niemand had gepubliceerd.

Tijdens dat bladeren viel mijn oog op het kadertje op p.65. De titel is 'Het geheime kind van de koning'. Na een paar regels over het sprookjesachtige huwelijk van Albert en Paola staat er letterlijk: "Maar in 1999 verscheen een boek over het leven van de koningin, waarin werd onthuld dat de koning nog een andere dochter had bij een andere vrouw. ...". Een boek. Schoon en bescheiden.

Snelverkoop

2008-09-08T11:15:00.002+02:00

Het was een licht surrealistische ervaring. Ik probeer het chronologisch weer te geven.

Op zondagochtend aan de ontbijttafel beslissen we om de tweede auto (die sinds onze verhuizing niet meer echt noodzakelijk is) te verkopen. Na het afruimen zet ik de PC op, maak een profiel aan op www.autoscout24.be en plaats een gratis advertentie. Zonder foto, voorlopig. Die kan ik er later nog aan toevoegen. Ik controleer of de advertentie geen fouten bevat. Ik kan zien dat de advertentie na amper 3 minuten al 39 keer bekeken werd. Klopt dat wel? We zullen wel zien wat het wordt. Die auto staat niet in de weg, ik geef mezelf een maand om hem te verkopen, tegen dan moet ik mijn verzekering vernieuwen, dat is misschien wel een soort deadline.

Enkele minuten later biept mijn gsm. Een sms van een onbekend nummer. ‘Bonjour vous toujours la voiture merci’ staat er letterlijk. Ik zie op tegen een dialoog tussen 2 mensen die allebei slecht Frans spreken en kijk even de kat uit de boom. Amper 5 minuten later rinkelt diezelfde gsm. Het is een oproep van de SMS’er van daarnet. Ik neem op. Ja hij staat nog te koop…Neen hij is 9 jaar oud en dus niet helemaal deuk- en krasvrij, maar de motor doet het nog prima… Ja ik ben thuis…Okee, ik sms zo meteen het adres door en ik wacht met verkopen tot u bent langsgeweest. Tot zo meteen. (maar dan in een slecht soort Frans uiteraard)
Op dat moment schiet ik in actie. Daar waar ik dacht nog een hele namiddag voor te hebben moet nu binnen de 20 minuten gebeuren: auto leeghalen, auto stofzuigen, auto oppoetsen. De binnenkant bedoel ik. Aan de buitenkant valt niet te beginnen. Gelukkig heeft het de hele nacht geregend, hij ziet er ‘nat’ beter uit dan ‘droog’.

Net op het moment dat ik verlengdraad en stofzuiger weer naar binnen sleur rijdt er een auto met twee allochtonen in stapvoets voorbij ons huis. Dat moet de beller van daarnet zijn. In de volgende 6 minuten groeten we elkaar, wordt de auto gecontroleerd, komen we een prijs overeen, worden de nummerplaten afgevezen, improviseer ik een verkoopsdocument bij elkaar en krijg ik het geld cash overhandigd. Bonjour, bonne chance avec la voiture. Vanuit het deurgat werp ik nog een laatste blik op het groene monster dat 9 jaar lang mijn vervoersmiddel was. Terug binnen kijk ik even naar de klok. Een minuut of 34 schat ik. Dat is de tijd die verlopen is sinds het aanklikken van het linkje ‘plaats uw eigen advertentie. Gratis’.

Friedl'

2008-09-06T21:33:00.003+02:00

Morgen begint Friedl'. Dat is het nieuwe programma van Friedl' Lesage op Radio1. Het is lang geleden dat een Radio1-programma nog zoveel promospotjes op tv waard was. Zelfs Louis Tobback werd bereid gevonden zijn stem, gezicht en cultureel gewicht in de strijd te gooien om Friedl' te lanceren.

Zoveel aandacht schept hoge verwachtingen. Bovendien heeft Friedl' Lesage er ons twee seizoenen lang aan herinnerd dat het beste nog moest komen, ik veronderstel dat ze daarmee dit programma bedoelde. Zondagochtend negen uur. Als ik geen dochtertje had dat mij elke dag rond halfacht wakker 'papaaa'-de, ik had mijn wekker al gezet.

Maar. Er is iets met die titel en die ondertitels. Friedl'. Een leven in boeken. Alleen in je boekenkast kan je niet verbergen wie je bent.
Ten eerste die Friedl' (ja dat accent staat daar raar en ook wel verkeerd maar mevrouw Lesage staat er op) . Zo'n eigen voornaam als titel van je programma staat toch een beetje haaks op de (vermeende?) intentie om vooral de gasten en hun verhalen te laten schitteren. Het zal wel marketing zijn: Friedl' als sterk Radio1-merk. Je moet natuurlijk wat geluk hebben met zo'n voornaam. Oprah, Mike en Goedele hadden dat geluk ook. Een programma met 'Jan', 'Koen' of 'David' zou al veel minder kans maken.
Soit, het is toch vooral die tweede ondertitel of catchphrase die mij intrigeert. Lees 'm samen met mij nog eens heel rustig na: alleen in je boekenkast kan je niet verbergen wie je bent.
Los van de vreemde zinsconstructie gaat die zin ervan uit dat we allemaal iets te verbergen hebben. Wellicht is dat ook zo, zelfs de gasten van Friedl' Lesage. Maar die zin gaat er ook van uit dat de inhoud van een boekenkast iemands ware zijn naar boven brengt én dat alleen die boekenkast dat kan. Toch een beetje onnozel he? Alsof boeken belangrijker zijn dan foto's, cd's, DVD's, brievendozen, diploma's, een interieur, een vriendenkring, een stamkroeg en medisch dossier samen. Niet dus.
Bovendien staan in elke boekenkast een paar afleiders. Gekregen boeken bijvoorbeeld. Die zeggen meestal meer over de schenker dan over de ontvanger. Of boeken die je wel gelezen hebt maar helemaal niet goed vond. Of boeken die je beroepshalve moest lezen, boeken die je voor een prikje op de rommelmarkt kocht, boeken die er gewoon nog staan omdat je nu eenmaal geen boeken weggooit. Al die boeken verbergen vooral wél wie je bent.
Enkel in het geval van een analfabeet verraad zijn lege boekenkast heel veel. Maar die mag dan ook bij Friedl' niet binnen.
Karel De Gucht is morgen de eerste gast. Ik ben benieuwd welke boeken hem zullen verraden.

Greet zoekt werk

2008-09-04T10:09:00.003+02:00

Misschien ben ik de laatste tv-kijker die het gemerkt heeft maar Greet Dekeyser is begot terug! Aangezien Johan Depoortere het te druk heeft met al die democratische en republikeinse conventies moest de VRT iemand anders naar orkaan Gustav in New Orleans sturen. Ze hebben in hun oude telefoonboekje naar het nummer van Greet Dekeyser gezocht. En gelukkig hadden ze het nog.

Zij heeft het gelukkig trouwens ook nog. Ik ben blij dat ze nog wilde werken voor de VRT. Ik denk dat ze zelf ook blij was dat ze nog mocht werken voor de VRT. Ze zoekt namelijk werk. Dat weet ik dankzij haar website. Op de homepage staat, behalve een lieve verwelkoming, slechts 1 zin: "ik zoek werk" maar dan in het Engels. Wie verder klikt ziet haar hele C.V., een paar allerlei foto's van Greet in actie (met de krukken bij George W. Bush!, weggeblazen door orkaan Isabel!, met een helm op haar kop op ground zero!) en het nummer van haar cell phone. Het is trouwens 001 202 905 76 79, voor wie geïnteresseerd is. Voor u begint te bellen: ze zoekt een hoge functie als persverantwoordelijke bij een overheid of een mediabedrijf. En het moet aan de Amerikaanse Oostkust zijn.

Verwarrende cijfers

2008-09-03T13:17:00.003+02:00

Marouane Fellaine voetbalt vanaf nu niet meer voor Standard maar voor de Engelse topploeg Everton. Dat is minder goeds nieuws voor zijn supporters maar wel goed voor hem en blijkbaar ook voor Standard. Het feit dat er nu een gigantische leegte gaapt in hun middenveld wordt blijkbaar ruimschoots gecompenseerd door het geld dat ze aan de transfer verdienen. "Met die 20 miljoen euro kunnen we 4 jaar zonder verlies draaien" liet de directeur van Standard weten.

Ik heb niks tegen hoge transferbedragen, zelfs niet als die naar het absurde neigen. Het is mijn geld niet en het is geen belastinggeld dus zijn het strikt genomen ook mijn zaken niet. Dat wil echter niet zeggen dat ik geen recht heb op correcte informatie. Meer nog: zelfs als ik die informatie niet eens wil kennen heb ik recht op de waarheid.

Ik verklaar mij nader: Marouane zal veel geld verdienen in Everton. En zelfs al speelt hij niet, is hij maandenlang gekwetst of scoort hij elke week een own-goal, de miljoenen zijn verzekerd. En nogmaals: het zijn mijn zaken niet en dus hoef ik niet te weten hoeveel hij precies verdient maar ik kwam het ongevraagd te weten dankzij de berichtgeving op radio, tv en internet. Het straffe is nu dat ik begot nog altijd niet weet hoeveel hij exact verdient. Om 7 uur 's ochtend op de radio was het "90.000 euro per week", wat niet slecht is. Om 8 uur was het plots "90.000 euro per maand", wat nog altijd niet slechts is maar toch al 4 keer minder. Omdat ik mijn eigen oren niet altijd kan vertrouwen, zeker niet om 7 uur 's ochtends, keek ik het na op het internet. Bij sporza.be was het "90.000 euro per maand" maar in Het Nieuwsblad was het dan weer "per week". Ik hoop dat Fellaini het zelf goed weet, het zijn tenslotte toch zijn zaken.

En kijk, hier geeft hij zelf uitsluitsel: het is niet 90.000 euro per week, ook niet per maand. Het ligt er ergens tussenin: 55.000 euro per week.

Morgen in de Aldi?

2008-08-31T22:20:00.006+02:00

Ik lees veel en toch ben ik geen groot lezer. Ik verslind massa's letters maar ik grijp niet zo vaak naar boeken. Het heeft iets met tijd en prioriteiten te maken. Denk ik. Toch lees ik er af en toe eentje dat mij danig bij m'n nekvel grijpt. Een boek dat bewijst dat literatuur meer kan zijn dan gewoon wat gedrukte letters in de juiste volgorde. Recentelijke mokerslagen mocht ik ontvangen tijdens het lezen van Dimitri Verhulst's 'De verveling van de keeper' (flinterdun) en Paul Verhaeghen's 'Omega Minor' (een kanjer).

Een van de eerste literaire uppercuts die ik kreeg had ik te danken aan 'Rock 'n' roll met Frieda Vindevogel' van J.M.H. Berckmans. Ik zat in het laatste jaar van de humaniora en probeerde de grenzen van het verplichte boekenlijstje af te tasten. Berckmans volgde toen na iets van Piet Van Aken en Ward Ruyslinck. Het ging over een schrijver. Een schrijver die geen uitgever en amper lezers had, daarvoor schreef hij naar eigen zeggen te modern. De schrijver was ervan overtuigd dat zijn boeken na zijn dood in de Aldi zouden liggen.

In de kranten schreef men toen over Berckmans als 'De Vlaamse Bukowski'. Ik heb na het lezen van 'Frieda' nooit naar Bukowski durven grijpen, wellicht zou ik 'm toch maar een flauw Amerikaans afkooksel vinden. Bovendien is het ook een kwestie van tijd en prioriteiten.

Daarnet was ik aan het lezen. Geen boek, wel het overlijdensbericht van Jean-Marie. Echt onverwacht is het natuurlijk niet. En toch voelt het aan als een stevige peer op mijn bakkes. Ik heb nog nooit zo uitgekeken naar het foldertje met de tijdelijke aanbiedingen van de Aldi.

Verrassend (Lookalikes bis)

2008-08-31T21:42:00.008+02:00

"Zoek eens foto's van George Bush en Jo Vally. Uiterst merkwaardig." reageerde erik dams op mijn post over de opvallende fysieke gelijkenis tussen Karl Vannieuwkerke en Sinead O'Connor. Hij maakte mij nieuwsgierig. Op het eerste gezicht (ahum) zag ik geen verwantschap. Tot ik de cd-hoes stootte van zijn meest recente album 'Verrassend'. Een betere titel had ie niet kunnen bedenken.

Al kan het ook aan het mindere talent van de kunstenaar/portretschilder liggen natuurlijk. Ik spreek mij daar niet over uit, ik ben geen kunstkenner. Blijkbaar heeft die zich gespecialiseerd in portretten van vips. Het werk dat Jo Vally gebruikt heeft voor zijn cd heet eigenlijk 'Mr. Valère Lauwers' en is onderdeel van een privé collectie. Tiens, wie zou het dan hebben? En wie krijgt het als mijnheer en mevrouw Vally/Lauwers eindelijk werk maken van die scheiding? En hoe erg is het als iemand Peter Engels heet en op zijn website een 'Return back'-knop heeft staan ?

Lookalikes

2008-08-26T16:41:00.006+02:00

Het was me al heel hard opgevallen tijdens zijn talkshow Tour2008. Karl Vannieuwkerke lijkt onwaarschijnlijk veel op Sinead O'Connor. En toen ik Sinead op het ticket zag staan dat mijn vrouw kocht voor Solisten.be zag ik het opnieuw. De vraag is natuurlijk: voor wie is dat het ergst? Ik ben er nog niet uit.

De sousafoon rules!

2008-08-25T12:26:00.005+02:00

Dit weekend heb ik op de valreep nog een geweldig fijn festivalluik aan deze zomer gebreid. Het altijd gezellige Feest in het Park in Oudenaarde wist mij ook dit jaar met een alweer schoon affiche te overtuigen de regen te trotseren.
Op vrijdag met de ene dochter vooral genoten van Le Peuple de l'Herbe en van A Brand, al besefte ik tijdens dat optreden dat ik beter oordopjes had meegebracht voor die dochter. Tienjarigen meenemen naar een muziekfestival met alternatieve muziek is één ding, blijvende gehoorschade veroorzaken is iets anders.
Op zaterdag met de andere dochter ongelooflijk straf concert gezien van The Roots. Volledige live gespeelde jazzy hiphop. Live drums, live percussie, live gitaar en vooral: live tuba of sousafoon. Ik heb al een draailier gezien bij Wendy&Lisa, een zingende tuinslang bij Mano Negra en een schroevendraaier bij Sonic Youth, maar deze bastuba was meer dan enkel een gimmick, het werd gebruikt als echt basisintrument, nagenoeg het hele optreden lang. Het is toch straf dat je na 20 jaar festivalbezoek en enkele honderden (of zijn het al duizenden?) optredens toch nog verrast kan worden.

James Brown is dead (maar toch niet helemaal)

2008-08-14T00:17:00.004+02:00

Een van de eerste posts op deze blog (ik weet dat het 'dit' blog moet zijn, maar dat druist echt té veel in tegen mijn taalgevoel) ging over de strijd om het lijk van James Brown. Drie maand later werd het tijdelijk begraven. Tot zijn mausoleum klaar is, dat spreekt.

Een tijdje nadat ik dat bericht had geschreven raakte ik in de ban van de foto die ik er had bijgepost. James, mooi opgemaakt maar toch duidelijk dood, opgebaard op een wit satijnen laken. Ooit de funkiest man alive, nu ijzingwekkend stil.

Om de een of andere reden heb ik toen besloten om die foto te gebruiken als bureaublad op de thuis-PC. Iedereen die die foto ziet heeft er commentaar op. De meesten vinden het maar vreemd, zo'n opgebaarde dode op je computer, zelfs al is het dan James Brown. Een kennis wiens vader pas enkele dagen geleden overleed was er zelfs duidelijk van geschrokken. Begrijpelijk.

Ook de kinderen bleven er maar vragen over stellen. "Maar wie is dat toch papa, die James Brown?" Gisteren heb ik hen eindelijk een introductie tot de man gegeven. De klassiekers 'I feel good' en 'Sex Machine' veroorzaakten niet meer dan wat goedkeurend gemompel maar echt enthousiast werden ze pas met dit geniale filmpje: James Brown geeft dansles.

Mijn eerste filmrol

2008-08-14T00:06:00.004+02:00

Ergens halverwege de A van 'Act'. Daar zit ik verstopt met vrouw en dochters. Wij hebben net als een paar duizend anderen gehoor gegeven aan de oproep van Nic Balthazar en S.O.S Klimaat (of was het The Big Ask en Friends of the Earth, of toch Natuurpunt en Groen!?) om op 10 augustus op het Klein Strand van Oostende stipjesgewijs deel uit te maken van een levende schreeuw om aandacht voor het milieu.

Nic Balthazar heeft een filmpje gedraaid waar die schreeuw deel van uitmaakt. Binnen enkele dagen zou het te zien moeten zijn op YouTube. Totdan moeten we het stellen met deze reportage.

Latijn is altijd spannend

2008-08-08T10:06:00.005+02:00

De film komt pas uit op 22 oktober maar sinds gisteren kan je de trailer van Loft al bekijken op het internet. Die nieuwe film van Erik van Looy en Bart De Pauw draait rond een stelletje goedboerende vrienden die een samen een loft huren om daar met hun liefjes te kunnen afspreken en allerhande spelletjes te spelen.

Dat loopt allemaal goed tot op een dag een van die vrienden in de loft het lijk van een moordgriet / vermoorde griet vindt. Tot daar de trailer, de rest moet uiteraard spannend blijven.

Op het einde van de trailer zit een beeld van een muur waarop met bloed of bruinrode verf een stuk tekst geschreven staat. Ik lees dat als Fatum nos Iungebit. Ik ben normaal gezien geen fan van thrillers en whodunits maar dit intrigeerde mij wel. Het lot deed dus iets met ons. Maar wat? Een snelle zoektocht op het internet leverde geen antwoord, integendeel: het is niet helemaal duidelijk of het woord Iungebit uberhaupt bestaat in het Latijn. Er is wel een manuscript van een Spaans-Amerikaanse student creative writing dat als titel 'Purus Iungebit' heeft, maar daar raakte ik niet veel verder mee.

Het feit dat die B nogal onduidelijk is (met bloed schrijven vereist blijkbaar een zeer vaste hand) heeft me ook al bij IungeRit en Iungesit doen uitkomen, maar dat zijn eveneens dode sporen.

Intrigerend.

UPDATE: blijkbaar was er in mei al een eerste trailer vrijgegegeven. Ook daar zit die muur in.
UPDATE2: ook bij Radio Plasky hebben ze ontdekt dat er iets scheelt met dat Loft-Latijn.

Alles behalve saai

2008-08-06T14:32:00.002+02:00

Verf zien drogen en gras zien groeien. Die voorbeelden worden toch altijd gegeven om iets als 'saai' te omschrijven. Begrijpe wie kan. Er is helemaal niks saai aan gras zien groeien! Integendeel, ik haast me nu elke dag na het werk de tuin in om te kijken: "Ja! er is toch alweer een centimetertje bij" En een intens gevoel van voldoening overvalt me dan.

Hoe na anderhalve week niets zich plots duizenden groene naaldjes rechten: het is fantastisch mooi. Hoe een vuilbruine linolium gaandeweg verandert in een frisgroen hoogpolig tapijt: het is geweldig schoon.

De evolutie volgen van dat stukje tuin dat nu omgeven is door een ietwat belachelijk wit touw met stukjes gele tape aan is spannend en boeiend tegelijkertijd. Waarom blijken bepaalde stukjes grond minder succesvol dan andere, ook al ligt er duidelijk meer zaaigoed? Welke vreemde natuurwet is er de oorzaak van dat hoeken een probleem vormen (ook bij maïsvelden trouwens)? Waarom groeit onkruid sneller dan gras? Zou het helpen als ik die kale stukken nog wat extra bezaai? Vanaf wanneer mag je er op lopen zonder schade aan te richten? Enfin, meer onbeantwoorde vragen dan op de voorlaatste pagina van de beste page-turner.

Redacteur heeft last van warmte te Brussel

2008-08-06T10:08:00.002+02:00

Wat is dat toch met deredactie.be? De journalisten vinden zichzelf daar niet alleen belangrijker dan het nieuws. (zie hier en hier), nu beginnen ze al te berichten over de medische toestand van Carmen Pfaff. "Carmen Pfaff breekt linkerschouder", stond er in de nieuwskoppen om 8u55. Ze hadden het begot gelezen in Het Laatste Nieuws.
Bij mij breekt nu geen linkerschouder maar wel een grote klomp.

En dan durven ze overal nog rondbazuinen dat de grote eenmaking van de nieuwsdienst op de VRT geen vervlakking en verkleutering en vereenheidsworstisering heeft veroorzaakt.
Het is om uw gebroken schouders van te laten hangen.

Soms sneeuwt het in de lente

2008-08-01T14:45:00.005+02:00

Bart Peeters blijft een intrigerende figuur. Pas veel later dan voorzien beluisterde ik daarnet de Radio1-uitzending 'Helden' over Prince.

Fijne uitzending trouwens, maar daar wil ik het nu even niet over hebben.

In die uitzending over Prince spelen ze 'Soms sneeuwt het in de lente', een redelijk vrije interpretatie van Bart Peeters van 'Sometimes it snows in April'.

Ik ben een geweldige fan van Prince, iets minder enthousiast dan 20 jaar geleden, maar toch. Nog steeds. Bart Peeters is ook een geweldige Prince-fan, dat wist ik al een tijdje. Het straffe is dat we zelfs min of meer dezelfde - niet evidente- favoriete nummers hebben. Op zijn cd 'Het Plaatje van Bart Peeters' staat niet alleen die mooie maar veel te vaak op de radio gespeelde cover van 'Starfish and Coffee' maar blijkbaar ook- ik wist het eerlijk gezegd niet - die 'Soms sneeuwt het in de lente'.

Toen ik het hoorde in 'Helden' geloofde ik mijn oren eerst niet. Die tekst?! Had ik echt gehoord wat ik dacht gehoord te hebben? Ja dus. Ik heb 'm even opgezocht

De lente was nochtans mijn favoriet seizoen

Vanwege veel pastel en weinig schril

De Fallus Impudicus staat dan in bloei

Wat Jan De Wilde daar mee zeggen wil

Dat weet ik niet maar zelfs overdag is er maneschijn

En rozegeur en alles wat je wilt

Je ziet koppels en hun haar zit goed ze hebben het voor mekaar

Maar heel soms durft het sneeuwen in April

Soms sneeuwt het in de lente

Soms is een spits doodsbang

Doodsbang dat hij ernaast zal knallen

En goeie dingen duren zelden lang

En Gert Verhulst vroeg aan Robert hoe het zit maar

Zijn lied was klaar het was mooi maar idioot

Want in zijn nummer voor de derde Samsonplaat

Ging Samson in de derde strofe dood

Soms sneeuwt het in de lente

Wat Gert Verhulst erover vond

Dat dat misschien een soort van hint was

Begreep hij niet want dat begreep geen hond

Wat een tekst! Voer voor een privé-detective met enigmatiek als hobby. Dat van Jan De Wilde is nogal simpel. De fallus impudicus (stinkende lul) is de stinkzwam.

Maar wat hij daar schrijft/zingt over Gert Verhulst en Robert (Mosuse, I presume) is toch wel heel vreemd. Ik veronderstel dat Robert om den brode liedjes schreef voor de Samson&Gert-cd en dat daar iets moet gebeurd zijn tussen Robert en de baasjes van Samson. Robert had een lied geschreven waarin Samson doodging. Maar hoe reageerde Gert Verhulst daarop? En neemt Bart Verhulst iets kwalijk? En waarom zingt Bart daarover in een liedje? En waarom in een Prince-cover? En zou 'Bij Heidi in Tirol' op Samson&Gert 5 misschien een compositie van Prince Roger Nelson zijn? Zou Bart het ondertussen al weten van die stinkzwam? Veel te veel vragen om gezond te zijn.

Met de vingers van één hand

2008-07-30T08:48:00.004+02:00

Wat kun je allemaal doen met de vingers van één hand? Veel. Je kunt er mee tellen. Bijvoorbeeld het aantal keren dat ik moest lachen in 45 minuten '7 years of genius' van Gunter Lamoot op Canvas. Of het aantal ritten in de Tour2008 die echt de moeite waard waren om naar te kijken. Of het aantal kinderen dat op aarde rondloopt en met reden 'papa' mag zeggen tegen mij.

Wat kun je niét of toch niet gemakkelijk met de vingers van slechts een hand? Nog veel meer: je vlees snijden, veters knopen, het stopsel van je balpen loswrikken, richtingaanwijzers gebruiken, ctrl/alt/del tegelijkertijd induwen, peper vermalen, een boek lezen en je huis verder afwerken.

Die tendinitis is verdomme lastig.

UPDATE: ook niet te doen: uien pellen, mosselen eten, broeksriem sluiten, pamper verversen, fietsslot losmaken, melkbrik openen, ...

Anger is an energy

2008-07-28T10:09:00.011+02:00

"Anger is an anergy" zingt Johnny Lydon/Rotten in de P.I.L.-klassieker 'Rise'. Hij heeft gelijk. Het hele weekend heb ik dat stuk woestenij achter ons huis zitten omspitten om het zaaiklaar te maken. En ondanks de hitte ging dat bijzonder vlot. Ik was namelijk kwaad. Op wie of wat doet er even niet toe, maar de razernij deed mij als een bezetene in dat werk vliegen. Het resultaat is nu een proper gezaaid stukje pelouse.

Maar er is helaas nog meer. Volgens mijn Van Dale Engels-Nederlands betekent anger niet alleen woede of razernij, maar ook ontsteking. Zijn die vreselijke pijn in mijn linkeronderarm en die gevoelloze vingers te wijten aan een ontstoken zenuw/pees door overbelasting? Het zou natuurlijk wel kunnen. Zou de dokter vertrouwd zijn met het oeuvre van P.I.L.?

UPDATE: Het verdict is gevallen: een tenniselleboog. En ik heb al 25 jaar niet meer getennist! Goede raad van de apotheker: "gewoon laten rusten, ..., neen, zelfs niet typen" Tja.

Slimmer dan gisteren

2008-07-25T14:46:00.005+02:00

Een mens wordt altijd slimmer. Hij leert namelijk elke dag bij. Een lijstje van wat ik de voorbije dagen zoal heb bijgeleerd:

Een mijner muzikale helden, Bob Mould, van wijlen Hüsker Dü en Sugar, was een tijdje scenarist bij de grootste Wrestling-bond in de V.S. (Daar worden dus scenario's voor geschreven!)
Een vogelbekdier mag dan tot de categorie der zoogdieren horen, het heeft geen tepels. Ook de vrouwtjes niet. (En toch geven ze melk en hebben ze een geweldig seksleven!)
Het is dankzij een ruzie met Bob Dylan dat de Beatles veranderd zijn van liefdesliedjes-schrijvers in wereldverbeteraars. (Bob Dylan is dus toch geen god!)
Herman Melville's Moby Dick was bij het verschijnen helemaal geen succes. Zelfs de critici vonden er niks aan. Pas 70 jaar later ontdekte men het als 'wereldliteratuur'. (Herman Brusselmans moet dus nog heel even geduld hebben)
Mama's Jasje stond ooit 17 weken op rij op nummer 1 in Tien om te zien en ze zijn daarmee recordhouder. (Mama's Jasje!)

Nu moet ik het alleen nog onthouden. Om te beginnen alvast tot morgen.

Nationale feestdag-bedenking.

2008-07-23T08:26:00.004+02:00

Ik lig helemaal niet wakker van de splitsing van ons land. Ook niet van onze nationale feestdag.
Behalve als er tot 12u30 vuurwerk wordt afgestoken op het dorpsplein naast ons deur.

Oordeel nooit te vroeg.

2008-07-18T10:10:00.002+02:00

Er moet de voorbije dagen nogal wat gevloekt zijn op de Knack-redactie. Je zal maar een boekske uitbrengen dat inhoudelijk al achterhaald is nog voor het in de winkels ligt. En dan beslis je om - vlak voor je vakantie - nog een extra inspanning te leveren voor een extra editie en dan is die ook al achterhaald. Oordeel nooit voor woensdag, of donderdag, of vrijdag....
Ocharme die van Knack, ik heb met ze te doen.

Serendipiteit

2008-07-14T15:38:00.004+02:00

Volgens Van Dale is serendipiteit de gave om door toeval en intelligentie iets prettigs te vinden waarnaar men niet op zoek was. Het zou mooi zijn als ik die uitleg toevallig had ontdekt, bijvoorbeeld door in Van Dale te zoeken naar het woord serenade of sereniteit, ik zeg maar iets. Maar neen, ik kende het woord en de betekenis ervan al. Jammer.

In dit internettijdperk zou de definitie moeten worden aangepast. Er zou nu moeten staan: door toeval, intelligentie of simpelweg door het surfen iets prettigs enz.. Want geef toe: wat is surfen anders dan op sites terechtkomen waar je helemaal niet naar op zoek was? Beginnen met het googlen naar "Stany Crets stem Brother Bear" omdat je niet meer op het beest 'eland' kan komen en dan eindigen bij de wondermooie boezem van Gemma Atkinson Dat is toch de essentie van surfen op het internet? En dus is serendipiteit al meteen veel minder bijzonder dan vroeger.

Maar dat was buiten dit YouTube-filmpje gerekend:

Ik zocht op het inernet naar beelden van rugbyspelers die - voor de sport - op elkaar duiken en dan één grote wriemelende hoop vormen. Ik bespaar jullie even de uitleg waarom dit een professionele zoektocht betrof. Ik zocht dus vechtende rugbyspelers maar ik vond een aprilvis. Als je goed kijkt zie je rond 1'40" in het filmpje de presentator in de studio zitten met een gigantische papieren vis op z'n rug. Het vreemde is dat er nergens bij de 'read more' of de comments iets over terug te vinden is. Die gaan enkel over het rugbyspel en de gasten in de studio. Ben ik de eerste die die vis gevangen heeft? Is dit nu meta-serendipiteit?

Lafheid ten top

2008-07-14T10:39:00.002+02:00

Je moet veel moed hebben om zo laf te zijn.
Een 24-jarige chauffeur heeft bekend dat hij een een fietser heeft doodgereden.

Ongelukken gebeuren, helaas ook met de dood tot gevolg. Zelfs wanneer iemand te snel rijdt, te veel gedronken heeft, sms't achter het stuur en zo iemand dood rijdt ben ik bereid enig begrip op te brengen. Wie zonder zonde is heeft nog nooit een steen tegen zijn kop gekregen, of hoe zat dat ook alweer?
Maar als je na de aanrijding vluchtmisdrijf pleegt, bij Carglass een nepverhaal bedenkt én dan, wanneer de politie je verdenkt, pas bekent als je met de rug tegen de muur staat dan wordt zelfs voor mij het begrip 'vergeving' moeilijk om dragen.

Gelukkig was de garagist niet zo laf als de meeste Vlamingen en moeide hij zich wél met andermans zaken.

Onwaarschijnlijke cijfers

2008-07-08T15:10:00.004+02:00

Uit een onderzoek van de universiteit Leuven is gebleken dat jongeren die voor het eerst mogen kiezen vooral rechts (33% op het Belang!) en populistisch stemmen of zouden stemmen.

Yvan De Vadder heeft het mooi samengevat. Hij is voor de gelegenheid op Rock Werchter aan de jongeren zelf wat uitleg gaan vragen. Allez, 't is te zeggen: hij heeft een jongere journalist dat laten doen. Ik viel steil achterover van het resultaat.

Ik onthou vooral die "Waarop ik zou stemmen? Op het Vlaams Belang zeker? Ik ken daar niet zo veel van maar iedereen stemt daar toch op?" en die "Ik woon in Izegem, dat is een n-va dorp en dus stem ik ook n-va."

Dat jongeren zich makkelijk laten beïnvloeden door populisten als Steve Stevaert (vorige onderzoek) en JM Dedecker (deze keer) valt nog enigszins te begrijpen. Dat ze bewust racistisch of vlaams-nationalistisch zouden stemmen eventueel ook nog. Maar dat ze zelfs niet nadenken over hun stemgedrag en blind de massa volgen is toch wel heel erg. "Ge moest u schamen!" zeiden ze vroeger. Of is dat ook al ouderwets?

En dan die andere cijfers uit dat onderzoek: als de kiesplicht vandaag wordt afgeschaft gaat nog slechts 40% altijd stemmen, bijna 30% zou nooit meer gaan stemmen. Het effect op de uitslag is spectaculair: Dedecker en het Belang verliezen resp. een derde en een zesde van hun kiezers. Groen! zou relatief gezien 50% stijgen. Eindelijk iets wat dat uitroepteken achter de naam kan rechtvaardigen.

Dus: afschaffen die kiesplicht en de kiesgerechtigde leeftijd weer optrekken naar 21 jaar. Nu!

Ongestelde vragen (4)

2008-07-01T10:22:00.002+02:00

Hoe lang zal het nog duren vooraleer we een onderbroek logischerwijs een 'bovenbroek' zullen noemen?
Is het abnormaal dat ik mijn belastingbrief al 2 weken geleden heb ingediend?
Als 2 op 3 Flair-lezeressen geregeld naar porno kijken, hoe zit dat dan met de vrouwen die nooit de Flair lezen?
Waarom zeg ik altijd tegen mijn kinderen dat ze zich moeten insmeren met zonnecréme en heb ik nu zélf een vuurrode en pijnlijke rug?
Waarom klagen mensen over de dalende koopkracht en gaan ze toch 3 keer per jaar op reis?
Wanneer komt het volk in opstand tegen die schandalig hoge sms-tarieven voor reacties op de radio?
Waarom vind ik het leuk als mijn dochtertje van 19 maanden met een regenworm zit te spelen?

Leve de statistiek.

2008-06-27T10:18:00.004+02:00

Een tijdje geleden gooide Koen Fillet een stokje in het bloggers-hoenderhok. Hij wilde van de Vlaamse bloggers te weten komen hoeveel bezoekers ze dagelijks hebben. De reacties vielen plots stil nadat ik ook reageerde. Wellicht was mijn stokje iets te pijnlijk: ik had namelijk gezegd dat die unique visitor-cijfers heel relatief waren. De meeste bezoekjes duren namelijk welgeteld 0 seconden. Elke keer wanneer iemand met zijn muis over een linkje naar je blog zoeft wordt dat door de Statcounter geregistreerd als een bezoek. Eentje van 0 seconden dus. Die mededeling was blijkbaar nog een groter taboe dan de lage bezoekcijfers an sich.

Toch is die Statcounter een geweldig speeltje dat ik zonder dat stokje van Koen nooit had geïnstalleerd. Je leert er bijvoorbeeld uit waar je lezers, de échte dan, zich geografisch bevinden. Zo is er een vaste bezoeker uit San Fransisco, Californië. Hij of zij werkt bij Levi Strauss en leest meerdere keren per week deze blog. Begot geen idee wie het is.

Ik kan ook zien wanneer mijn lieve broer Hans deze weblog bezoekt. Of dat veronderstel ik toch wanneer er een virtueel lampje gaat branden ter hoogte van Hyderabad in India.

Het is ook leuk en interessant om te zien waar je bezoekers vandaan komen. Zo kreeg ik een tijdje geleden opvallend veel bezoek via www.kerygma.be. Dat is de blog van de mysterieuze Ilse. Ze werd plots minder mysterieus toen ik te weten kwam dat het de madam van die andere Henk was. Ze was zo sympathiek geweest om haar bezoekers warm te maken voor den deze.

Het allerinteressantste - en tegelijkertijd ook meest relativerende - onderdeel van de Statcounter-gegevens is echter de recent keyword activity-statistiek. Je leert er uit met welke zoektermen internetgebruikers bij jouw blog terechtkomen. Uiteraard zijn er die heel bewust op zoek gaan naar "henk de corte" of zelfs "zouden we dat wel doen". Ik krijg ook opvallend veel bezoek van mensen die "Lisbeth Imbo", "Jan Hautekiet" of "Radio Plasky" intikken, vooral in dat eerste geval is dat wel geestig, nietwaar? Maar wat moet je denken van mensen die hier terechtkomen nadat ze in google deze zoektermen hebben ingetikt:

"vasectomie"
"mijn vrouw is een keer vreemd geweest zal ze dat nog ooit doen" (!)
"hoofd scheren"
"duffel seks" (!)
"verliefd op een autist"
"rik torfs*telefoonnummer"

Statcounter geeft je zelfs het IP-adres dat bij die bezoekers hoort. Alleen jammer dat het opvragen van de persoonsgegevens bij dat IP-adres enkel door politiemensen kan. Of kennen echte bloggers daar ook een truukje voor?

Blij dat de enquête is ingevuld.

2008-06-23T12:43:00.005+02:00

Alle werknemers van de VRT werd onlangs gevraagd een enquête in te vullen over hun welzijn op het werk. Mij dus ook. De kop van de uitnodiging en de link naar de online-vragenlijst was de vraag 'Blij met je job?'.
Ik heb eerst geprobeerd de uitnodiging te negeren, niet uit principe, eerder uit luiheid en een aangeboren enquête-fobie. Hoewel die enquête volledig anoniem verloopt kreeg ik na enkele dagen een herinnerings-mail. In eerste instantie voelde ik me betrapt maar die mail bevestigde al snel dat ik lang niet de enige was: er had nog maar 40% van het personeel de vragenlijst ingevuld. Meer argumenten had ik niet nodig om dat legendarische uitstelgedrag van mij nog eens op de proef te stellen.
Vandaag kreeg ik een derde herinnering. En omdat ik nog liever een vragenlijst invul dan een oneindige lijst herinneringsmails delete heb ik mij er toch maar doorgeworsteld.

Worstelen was het. Als ik iets doe wil ik het goed en correct doen. Maar wat moet je in godsnaam met een stelling als "Ik weet bij wie ik terecht kan als ik slachtoffer zou zijn van ongewenst gedrag op het werk." Dat lijkt mij een ja/neen-vraag. Maar ja (of neen, het blijft anoniem, nietwaar) aanklikken kan niet. Ik word geacht te kiezen uit een reeks standaardantwoorden die varieert van 'helemaal oneens', over niet eens/niet oneens' tot 'helemaal eens'. Huh?
Hetzelfde probleem met deze opgave: "Ik vrees dat ik een andere directe leidinggevende zal krijgen in de toekomst". Stel (het is en blijft anoniem) , stel dus, dat ik uitkijk naar een nieuwe directe ledinggevende, moet ik het dan oneens zijn met de vrees of eens met de nieuwe leidinggevende in de toekomst?

Na 2 van de 9 pagina's heb er al genoeg van, maar dan komt deze stelling: "Zelfs als ik zou zwemmen in het geld, bleef ik deze job toch doen." Humor in serieuze vragenlijsten, daar hou ik wel van.

En dan, in de reeks stellingen waarvan de aan te klikken antwoorden variëren tussen 'zelden(minder dan een keer per jaar)' en 'bijna altijd (dagelijks)' heb ik het weer moeilijk met de relativiteit van antwoordmogelijkheid 'dikwijls (eens per week)'.
Waarom is dikwijls gelijk aan 1 keer per week? Bij de stellingen "Als ik 's morgens opsta, heb ik zin om aan het werk te gaan" en "Ik ben enthousiast over mijn baan" kan je één keer per week toch moeilijk als dikwijls beschouwen?! De vraag "Hoe vaak vul je tegen je zin een slecht opgestelde enquête over het werk in?" stond helaas niet in dat lijstje.

Maar allez, het duurde inderdaad niet veel langer dan de beloofde twintig minuten en nu zijn we er vanaf. En ik ben nog altijd blij met mijn job.

Ongestelde vragen (3)

2008-06-13T10:24:00.003+02:00

Een stiptheidsactie van de OVS, betekent dat maandag treinen zonder vertraging?
Zou Tom Boonen ook coke gesnoven hebben met zijn 16-jarige ex?
Kijk ik elke dag naar Hotel Regina om mezelf te bewijzen dat het de dag voordien écht zo'n slechte televisie was?
Zou Yves Leterme even hard uitkijken naar 15 juli als ik?
In welke gemoedsgesteldheid moet ik de tevredenheidsenquête over mijn job invullen?
Waarom heb ik het gevoel dat alle grote namen op de affiche van Rock Werchter daar 15 jaar geleden ook al stonden?

Koppen zonder spijkers

2008-06-06T10:41:00.004+02:00

Het was aangekondigd als 'het allereerste - echt exclusieve - grote interview' met Prins Filip.

Bart De Wever omschreef het vanochtend op Radio1 als "een mix tussen Royalty en een uitzending door derden" en dat het een uitzending "een nieuwsdienst onwaardig" was. Ik vrees dat ik Bart De Wever alweer gelijk moet geven.

Alhoewel, De Wever beweerde dat er geen kritische vragen werden gesteld. Dat is niet helemaal waar. Wim Devilder deed zijn best. Er stonden scherpe vragen op zijn fiches. Alleen antwoordde de monseigneur zo ver naast de kwestie dat je je afvroeg of hij wel luisterde naar Devilder. Twee of drie keer deed hij zelfs niet de moeite om te antwoorden en maakte hij zich ervanaf met een kort "daar antwoord ik niet op." Tja.

Hoe anders zou het gegaan zijn als Phara het interview had gedaan, zou die de Prins wel op de vraag doen antwoorden hebben? We zullen het helaas nooit weten. Wellicht was het interview er nooit gekomen als de VRT Phara als sparringpartner had voorgesteld.

Het ergste is misschien nog wel dat het propaganda-filmpje werkte. Zelfs mijn eigen vrouw raakte vertederd door de beelden van het gelukkige gezin op de binnenkoer van het Kasteel van Laken. Tot ze Bart De Wever hoorde vanochtend en besefte dat ze dwaalde.

Op deredactie.be kan je hier deelnemen aan een poll. De vraag is: Heeft de Koppen-reportage uw oordeel over prins Filip veranderd? "Neen, maar wel dat over de nieuwsdienst" staat helaas niet tussen de antwoordmogelijkheden.

Zouden wij wel twijfelen?

2008-06-02T22:14:00.003+02:00

"Ge moet vertrouwen hebben in uw eigen twijfel."

Een van mijn professionele vaders flapte het er ooit uit in een onbewaakt moment, en pas toen iemand anders die uitspraak inkaderde en aan de muur hing besefte hij de schoonheid van zijn eigen woorden.

Ik ben een twijfelaar. Soms ervaar ik dat als een probleem. Onterecht, zo denken tenminste ook deze twee fijne lieden erover (één en twee).

Als zij beweren dat er niks zo erg is als 'het grote gelijk', wie ben ik dan om daaraan te twijfelen?

Mijn gehypete restaurant

2008-05-30T11:08:00.006+02:00

Ik wilde hier iets schrijven over het feit dat ik blij ben dat die 'Mijn Restaurant' hype nu eindelijk gedaan is, tot ik besef dat ik er nu zelf weer over begin.

Misschien was het wel echt een geweldig goed programma, ik kan daar niet over oordelen, ik heb alles bij elkaar misschien 5 minuten gezien van de hele reeks. Er is ook niks mis met het feit dat een dik miljoen Vlaamse tv-kijkers zich amuseren met ernaar te kijken. Daarvoor dienen amusementsprogramma's. Er is ook niks mis met het feit dat zo'n programma een geweldige hype wordt, zelfs niet als Vlamingen door een tv-programma plots hun gedrag in een horeca-etablissement wijzigen. Allemaal niks mis mee.

Maar moet dat nu echt in de duidingsprogramma's zo uitgebreid aan bod komen? Zelfs mijn nachtrust leed eronder. Eerst werd ik bij het indommelen gestoord door het een reportage in Terzake, dan schrok ik wakker door een irritant late nieuws-SMS van De Standaard en vanochtend ontwaakte ik met een reactie van Jelle en Micheline én een studiogesprek met topkok Guy Van Cauteren in De Ochtend van Radio1.

Jaja, ik ken die argumenten wel: "het nieuws moet gaan over de dingen die de mensen bezighouden." Ik hoop dat ik straks een SMS van De Standaard krijg met de de ontknoping van 'Thuis'. Anders kan ik niet slapen.

Telefoontje naar Kinshasa (2)

2008-05-29T13:32:00.003+02:00

Ha! Leterme blijft het maar voor zich uit schuiven.
Hij is dus echt wel bang dat het er zo aantoe zou kunnen gaan.

UPDATE: Ik lees hier net dat hij de voorbije dagen zelfs geen pogingen heeft gedaan om Kabila te bellen. Ha!

In de Humo gelezen

2008-05-28T13:54:00.005+02:00

Gisteravond door de schuld van een fucking NMBS-personeelslid mijn trein van 23u27 naar huis gemist. Daardoor moest ik noodgedwongen een uur wachten in een kil en nachtelijk Noordstation. Gelukkig was er de Humo. Nooit zonder lectuur het huis uit, zo ben ik. Niet dat ik nog zo'n fan van de Humo ben als pakweg 15 jaar geleden (Waar is de tijd dat ik op dinsdagavond bij de krantenkiosk in het Zuidstation zat te wachten op de nieuwe levering? 15 jaar geleden , Henk, ge hebt het zelf net gezegd) maar gisteren maakte 1 enkele alinea uit die Humo dat hele laatste uur van de dag goed.

Het stukje in kwestie valt halverwege het interview met ex- en schaduw-minister van Defensie André Flahaut. Ik tik het even over:

... Toen al wist ik dat de CD&V haar zinnen gezet had op defensie. Het was dé manier om Pieter De Crem opzij te schuiven. De Crem had namelijk geweigerd om Kamervoorzitter te worden, en dus wilden ze hem op een ministerpost parkeren waar hij zo min mogelijk invloed zou hebben op de binnenlandse politiek. De Crem is namelijk een bedreiging voor Leterme, een tijdbom onder de regeringstafel. Het klassieke probleem van de CD&V.

Daàrom vind ik het spel van de politiek een beetje zoals reizen met de NMBS, of het lezen van de hedendaagse Humo: fantastisch én verwerpelijk tegelijkertijd.

Telefoontje naar Kinshasa

2008-05-27T11:21:00.005+02:00

Allo... monsieur Kabila?
...
Ha! Bonjour monsieur Kabila, c'est Yves Leterme à l'appareil.
...
Non non, c'est Yves Leterme, je suis premier-ministre de la Belgique.
...
Oui, je suis le chef de monsieur De Gucht.
...
Mais, monsieur Kabila...
....
Mais, il ne veut pas écouter à moi non plus monsieur Kabila. Il obéi qu'a une personne dans tout le monde: c'est ça femme, Mireille.
...
Le numéro du gsm de Mireille? Oui, mais...
...
Non, le problème c'est que Mireille.... Zucht, hoe leg ik 'm dat uit?

zou het er zo aan toe gaan?

UPDATE: het is er zo NIET aan toe gegaan. Leterme voelde de bui al hangen en heeft niet met Kabila gebeld. (durfde hij niet?). Wel met zijn collega-premier Gizenga. Aan Johny Vansevenant van de Radio-nieuwsdienst 'beloofde' hij dat hij ook ging proberen om nog eens met Kabila te bellen. Ha!

Hail Hail this modern world.

2008-05-26T11:51:00.004+02:00

"Make up your mind about your tits, girls", dat was de eerste zin die ik hoorde toen ik gisterenmiddag de autoradio inschakelde. De aandacht was getrokken, zoveel was duidelijk.

Het was de jongste single van Anouk. Dik okee nummer, bleek tijdens de twee daaropvolgende minuten.
En de moderne wereld mag dan - zoals Anouk ook bezingt - helemaal naar de klote zijn, het is wel cool als je op een brave radiozender een zinnetje als "Make up ur mind about ur tits girls, they can puff em up so no bra will fit girls" mag zingen. Anouk is trouwens ook cool.

Een beest in huis

2008-05-22T20:56:00.005+02:00

Om te bewijzen dat ik stilaan een grotere pantoffelheld aan het worden ben dan Pol van FC De Kampioenen in zijn beste dagen: we hebben een beest in huis.

Wie mij kent weet dat ik het niet heb voor honden en katten. Wacht, opnieuw: wie mij écht goed kent weet ik dat honden hartstochtelijk haat en katten met veel moeite tolereer, als ze tenminste mijn vuilniszakken onaangeroerd en mijn nachten ongestoord laten.

Wat had mijn oudste dochter K. in haar handen toen ze daarnet de deur voor me opende? Een lief klein snoezelig bang ros katertje. Ik was zeker 4 seconden lang ontroerd.

Mijn vrouw - dat is dat mens dat na de kinderen komt wat betreft de beslissingbevoegheden in ons gezin, dus vlak voor de spinnen en de fruitvliegjes, ikzelf kom na de wandluizen - heeft met K. een afspraak gemaakt: alle zorgen die de poes nodig heeft moeten van haar komen, ook alle praktische beslommeringen. Zelfs de kosten: de dochters hebben dus met hun zakgeld een kattenbak, waterkommetje en krabtapijt gekocht. Dat van die afspraken vind ik goed, dat van dat zakgeld vind ik een beetje zonde. Tenslotte hebben we toch een grote tuin waar dat beest kan eten, slapen en zijn gevoeg doen. Toen ik dat luidop wilde opmerken kreeg ik nog voor de eerste lettergreep een elleboog in mijn ribben gepord. Met andere woorden: dat beest is hier en blijft hier, wat ik daar over te zeggen heb doet er niet toe.

Ik vraag me ook af welke plaats dat beest in de huis-hiërarchie krijgt. Ik maak me weinig illusies.

Oh ja, het blijkt ook al een naam te hebben: Sloef. Sloef !?! Zelfs die titel van gezinspantoffelheld is mij dus niet meer gegund?

Leve de onheilsberichtgeving in de media!

2008-05-20T10:16:00.003+02:00

35minuten, meer niet. Normaal doe ik er in de ochtendspits met de auto minstens een uur en 15min over om naar het werk te rijden, vandaag dus 35minuten. Ik moest om 10u in de studio staan en stond daar om 8u45 al te schilderen voor een gesloten deur.
Maar normaal is het dus 5 kwartier. Dat is me veel te veel voor 32km afstand en daarom neem ik meestal de trein.

Vandaag kon dat niet, ik moest de kinderen 17km verder aan de schoolpoort afzetten, peuter naar de creche voeren, tapes naar de montagestudio brengen en op de VRT geraken. Auto dus. Ik had op een rit van 2,5 uur gerekend. Ah ja, ik ben een geïnformeerd man. Alle kranten en tv-journaals voorspelden zo'n chaos op de weg ("Monsterfiles") dat het even leek alsof je compleet gek of totaal analfabeet moest zijn om vandaag naar Brussel te rijden. De Wachttoren was in vergelijking met de gewone pers plots een nieuwbrief voor de Liga van Positivo's.

Haha! De onheilsberichten hebben hun werk gedaan: nog nooit was de Brusselse ring op een werkdag tussen 8 en 9 uur zo leeg als vandaag.
Uit welingelichte bron heb ik vernomen dat ze bij Radio1 van plan waren om hun programmaschema aan te passen om te kunnen berichten over de verwachtte chaos. Het worden nu wellicht 24 reportages en live-verslagen over het ontbreken van die voorspelde chaos.

En krijgen we nu een allemaal een sorry-pas voor een gratis gazet?

De Expo van Mei '68

2008-05-16T12:12:00.005+02:00

"Allez 't is goed, op één voorwaarde: dat jullie mij vanaf nu tot 2068 gerust laten." Zo moet ongeveer het antwoord geklonken hebben nadat een Radio1-medewerker Paul Goossens contacteerde om te gast zijn in het nieuwe zaterdagochtend programma van Jan Hautekiet: Mei '68-40jaar later.

Morgen is Paul Goossens daar te gast om het nog maar eens over zijn persoonlijke inbreng in de revolutie van toen te hebben. Ik ga zeker luisteren, ik wil wel eens horen of hij zijn gebrek aan enthousiasme in de uitzending goed kan verbergen. Het getuigt wel vaneen zekere cool en zelfrelativering van de programmamakers om dat antwoord in de promo voor die uitzending te gebruiken. Ik hou daarvan.

Onlangs was er een gelijkaardig feit: een van die vele Expo'58-uitzendingen op Canvas begon met een geweldige uitspraak van centrale gast Zaki: "Pfft, ik vond die hele Expo'58 maar niks. Ik ben er 1 keer naartoe geweest en dat was één keer te veel." (of zoiets, ik citeer nu even uit het blote, pas geschoren hoofd). Ook wel typisch voor Zaki natuurlijk. Zaki is een professionele dwarsligger, iemand die zo dwars ligt dat hij soms zelf ontspoort. Ik hou daarvan.

Het doet je natuurlijk wel nadenken over die manie van de media om hele programma's en programmareeksen op te hangen aan een evenement of een verjaardag van een evenement. Ooit was dat een goed idee. Ooit wel, maar trop is te veel. (Of heb ik dat ook al eens te vaak geschreven?)

Ik vraag me trouwens af: zouden de media in mei'68 veel aandacht hebben geschonken aan de 10de verjaardag van Expo'58?

Anchor in het decor

2008-05-15T16:48:00.005+02:00

Een blog bijhouden en een complete ramp zijn in computersoftware: het is een combinatie die even moeilijk functioneert als François Sterchele en een cursus defensief rijden. Ik heb geprobeerd om een fragment uit Phara te selecteren als bewijs maar ik slaag daar maar niet in.
Dan maar zonder:

In de uitzending van dinsdag zat een geweldig boeiend gesprek met de ere-consulgeneraal van Myanmar in Nederland en met Diab Abou Jahjah, net terug uit Libanon om - hopelijk - vrijgesproken te worden van zijn aandeel in de rellen na de moord op...enzoverder.

Enfin, het leken mij bijzonder boeiende gesprekken, ware het niet dat ik constant werd afgeleid door een gezicht in het publiek dat mij bijzonder bekend voorkwam. Vlak achter Phara de Aguirre, en in de loop van de hele uitzending dus een paar tientallen keren heel duidelijk herkenbaar in beeld, zat Lisbeth Imbo. Lisbeth is in het dagelijkse leven afwisselend presentatrice van De Ochtend op Radio1 en van Ter Zake op Canvas.

Misschien moet ik mij daar als kijker niet te veel vragen bij stellen....maar tijdens de uitzending schoten er toch allerlei dingen door het hoofd die op een vraagteken eindigden.

Wat zat Lisbeth daar te doen?
Kwam ze zich voorbereiden op haar volgende programma?
Had ze nog geen zin om naar huis te gaan?
Zat ze daar in haar vrije tijd of liepen haar uren nog?
Waarom zat ze zo prominent in beeld?
Heeft de regisseur haar gevraagd om precies op die meest in beeld komende stoel te gaan zitten?
Wist ze dat ze daar zo vaak in beeld zou komen?
Was er die dag een acuut gebrek aan studiopubliek?
Wist Phara wie er achter haar zat?
Wat zou Phara daarvan denken?
Waarom ontbreekt er een 'e' in haar voornaam?
Waarom zit ik mij daar druk in te maken?
Zou ik niet beter gaan slapen?

UPDATE (na reactie): Ik heb me alweer vergaloppeerd. De dame achter Phara blijkt niet Lisbeth te zijn. Er is dus een lookalike. Wat me meteen bij de vraag brengt: hoe zou het zijn om als lookalike van Lisbeth I. door het leven te gaan?

Zwemmen of verzuipen

2008-05-14T15:52:00.006+02:00

Na maanden oefenen op het droge is het eindelijk zover: we worden in het zwembad gegooid om te zien of het zwemmen of verzuipen wordt.

Mijn brevet van 1500m heb ik al sinds ik een jaar of tien was, daar gaat deze post dus niet over. Wel over het programma dat mijn collega's en ik aan het ontwikkelen zijn voor Canvas.

"Oei, een programma voor Canvas! dat is niet simpel" hoor ik u cybergewijs tot hier denken. Het is nog erger: het is een humorprogramma voor Canvas. Dat is als leren zwemmen met een hoofd vol heavy thoughts én een loden zwembroek aan.

Volgende week dinsdag, 27 mei dus, nemen we een proefprogramma op voor een levend publiek. Als u op die dag nog leeft bent u dus welkom. Inschrijven kan via deze link op de website van Canvas.

Het programma heet voorlopig 'Iets in de Media', het gaat over ...euh.. dingen in de media en het wordt gepresenteerd door Bert Gabriëls en Henk Rijckaert. En het is om te lachen. Of dat zou het moeten zijn. Ik weet niet wat u doet, maar ik blaas alvast mijn zwembandjes op.

Week van de 'fucking' goeiedag.

2008-05-07T10:48:00.005+02:00

De geweldige lieden van Boodschap zonder Naam doen het weer! Ze hebben van deze eerste volledige week van mei een Week van de Goeiedag gemaakt. Met een leuke tv-spot wordt iedereen aangemaand om tegen iedereen die hij tegenkomt goeiedag te zeggen. Om de tamme en/of verzuurde Vlamingen over de streep te trekken kun je daar nog geld mee winnen ook. Tot 25.000 euro zelfs!

In een eerste reactie reageerde ik met een luid "fuck off!" op deze actie. "Moeten ze nu weeral geld beloven om de mensen een goeiedag te laten zeggen?" riep ik tegen mijn huisgenoten. Die reageerden amper op mijn gebrul, ze zijn dan ook veel gewoon.

Maar dat was dus een eerste, impulsieve reactie. Hoe meer ik er over nadenk hoe meer ik ervan overtuigd ben dat dit een geniale campagne is.

Toen ik op de website zag dat het reactieforum grafisch netjes is opgedeeld in twee kampen (Geweldig Initiatief vs. Is het al zo ver gekomen?) was ik er helemaal uit: geniaal!

Door zich zo op te winden over de combinatie vriendelijkheid-geld en de spontaniteit van een "goeiedag" kapot te relativeren wordt onrechtstreeks iedereen, zowel de pro's als de contra's aangezet om na te denken over de verzuring in onze maatschappij.

Natuurlijk hebben diegenen die "altijd vanzelf goeiedag zeggen, ook als er geen geld mee te verdienen valt" gelijk maar dor zich hierover zo op te winden tonen ze meteen ook dat ze bijwijlen zelf een beetje verzuurd kunnen zijn. Ik pleit mee schuldig.

Het enige waar ik de genialiteit nog niet van heb ontdekt is deze pagina. Hierop staan filmpjes waarin de winnaars bekend gemaakt worden. Je ziet korte interviewtjes met die winnaars, afgenomen door een vriendelijke maar toch niet bijster getalenteerde reporter. Het enige wat je NIET te zien krijgt is die "goeiedag" waarom het allemaal draait. Heel vreemd. Kan iemand mij helpen de geniale zet hierachter te ontdekken?

Verboden camera

2008-04-29T16:51:00.007+02:00

Actrice Ianka F. was ooit mijn droomprinses. Ze speelde toen de rol van Prieeltje in Kulderzipken. Toen had ik nog niet door dat je acteurs nooit mag vereenzelvigen met de rol die ze spelen. Het zijn tenslotte acteurs.

Vandaag is ze geen droomprinses meer. Integendeel, ze gaat meer en meer op in haar rol van ambetante stiefmoeder zonder relativeringsvermogen. In de Humo van deze week mag ze vertellen hoe haar tv-week eruit ziet. Ik wil het niet hebben over het feit dat ze - typisch - eerst zegt dat ze geen tijd heeft om tv te kijken en vervolgens bij alle programma's die vernoemd worden toch iets kan vertellen. Wat me meer boeit is haar mening over 'verborgen camera's'. Ze haat ze, ze zouden zelfs moeten verboden worden. Ze begrijpt niet wat er grappig is aan het beetnemen van andere mensen. Om haar stelling kracht bij te zetten vertelt ze... wacht ik zet er een fotootje bij.

Ianka wordt nog kwaad als ze erover praat. Ha!

Wat ze er - wellicht om het schuim op haar mondhoeken in toom te houden - niet bijvertelt is dat die camera's helemaal niet verborgen waren, ze stonden op 40cm van haar mooie gezichtje. De presentatrice waarvan ze de naam niet wilt of durft te vernoemen was Saartje Vandendriessche. Saartje had effectief een niemandalletje aan dat gemaakt was van twee sjaaltjes uit de Wibra. De meeste aanwezigen vonden haar outfit wel geslaagd, ook Ianka trouwens. Ofwel loog ze voor de camera, ofwel loog ze tegen Humo. De grap was dat iedereen op dat feestje uitpakte met de sjiekste jurken en dat Saartje de show stal met iets van €7,56 aan. Echt subtiel is die grap misschien niet, maar het wordt pas echt om te huilen als je als slachtoffer achteraf komt eisen dat je uitspraken niet mogen worden uitgezonden.

Koest henk, nu weer in uw kot.